افرادی که به سگها علاقمند هستند این حیوانات را موجوداتی باوفا، بامزه و بامحبت توصیف میکنند. برخی محققین نیز با اشاره به نقش سگها (یا گربهها) در شادتر کردن زندگی صاحبانشان، نگهداری از این حیوانات را سبب افزایش عمر انسان دانستهاند که البته هیچ موقع چنین ادعاهایی پشتوانه علمی آنچنان محکمی نداشته است. اما یک مطالعهی علمی جدید با رویکردی متفاوت به بررسی تاثیر نگهداری از سگ خانگی در افزایش طول عمر انسان پرداخته و این فرضیه را به اثبات رسانده است.
این مطالعه توسط تیمی از محققین در مقیاسی بزرگ و مبتنی بر 3.4 میلیون داده فردی در کشور سوئد انجام گرفته است. بر این اساس تعداد 3.4 میلیون نفر از شهروندانی که سابقه بیماری مزمن قلبی و عروقی نداشتهاند از سال 2001 به عنوان جامعه آماری این مطالعه انتخاب شدند و به لطف قوانینی که در خصوص نگهداری از سگ در این کشور جاریست (مقررات مربوط به ثبت مشخصات سگها و صاحبانشان) محققین قادر شدند این افراد را بر حسب اینکه صاحب سگ بودند یا خیر به دو گروه تقسیم نمایند. بدین ترتیب طی سالیان گذشته وضعیت سلامت قلبی و میزان مرگ و میر این دو گروه مورد ارزیابی قرار گرفت.
نتایج این مطالعه دلالت بر آن داشت که ریسک مرگ و میر گروه دارای سگ خانگی، 33 درصد از افراد گروه دیگر کمتر بوده است. همچنین ریسک ابتلای افراد گروه اول به بیماریهای قلبی و عروقی نیز 11 درصد کمتر از گروه فاقد سگ خانگی ارزیابی شده است.
دلیل چنین نتیجهای را میتوان به علاقهی سگها به جست و خیز نسبت داد، چرا که سگها (به ویژه نژادهای انرژیکتر) برای تخلیه انرژی خود به پیاده روی منظم روزانه نیاز دارند و این امر برای صاحبان آنها هم نوعی توفیق اجباری جهت ورزش کردن محسوب میشود. طبیعی است که انجام ورزش به صورت روزانه ریسک ابتلا به ناراحتیهای قلبی و عروقی را کاهش میدهد، بنابراین برای افرادی که به علت تنبلی از ورزش کردن طفره میروند شاید نگهداری از سگ خانگی راه میانبر خوبی برای دور زدن این خصلت باشد.