معرفی 15 فیلم برنده جایزه اسکار با کمترین امتیازها
نویسنده:آرش آقاجانی
ارسال شده در:05 بهمن 1397، 22:00

معرفی 15 فیلم برنده جایزه اسکار با کمترین امتیازها

در میان فیلم‌های برنده جایزه اسکار ، آثار فاجعه‌ای نیز یافت می‌شوند که تنها به خاطر کار فوق العاده در زمینه‌هایی چون موسیقی، گریم و… مجسمه طلا را به نام خود ثبت کرده‌اند. در این مطلب قصد داریم تا 15 تا از کم امتیازترین این موارد را به شما معرفی کنیم.

مدتهاست که جایزه اسکار به عنوان نشانه‌ای حاکی از محصولات سینمایی با کیفیت بالا شناخته شده و تنها بهترین و مدعی‌ترین فیلم‌ها هستند که موفق به عبور از این فیلتر می‌شوند. حداقل این چیزی است که آکادمی سعی داشته است تا به باور ما برسد. با این وجود در سالهای اخیر شاهد نامزدی فیلم‌های سطح پایینی چون Norbit ،Jackass Presents: Bad Grandpa و Fifty Shades of Grey بوده‌ایم، که البته در پایان موفق نشدند تا مجسمه معروف را به خانه ببرند. اما 15 فیلمی که قرار است در این مطلب به آنها بپردازیم، کسب جایزه اسکار را، از دسته‌های کوچک و جزئی گرفته تا خود عنوان بهترین فیلم، به نام خود ثبت کرده‌اند. البته علی رغم این موضوع، فیلم‌های این لیست عمدتا با نقد شدید منتقدین همراه بوده‌اند.

برنده شدن جایزه اسکار توسط این فیلم‌ها، به عنوانی نمونه‌های خوبی از تلاش‌های فراوان و کارهای قابل تحسینی است که در نهایت به ثمر نرسیده و به آثار ضعیفی منتهی می‌شوند. همچنین اینکه چطور نظر منتقدان می‌تواند در طی دهه‌ها تغییر یابد، مدارک فوق العاده‌ای هستند برای اثبات اینکه نمی‌توان جوایز آکادمی را به عنوان یک معیار و مقیاس سنجش کاملا بی‌طرف به شمار آورد. از طرفی دیگر، کیفیت بالای مواردی چون گریم، موسیقی، کارگردانی هنری و سینماتوگرافی به وفور در فیلم‌های بد هم دیده شده، و هیچ دلیلی وجو ندارد که کار ارزشمند این افراد مورد توجه و تقدیر قرار نگیرد. در ادامه این مطلب می‌توانید لیست 15 مورد از بدترین فیلم‌هایی که جایزه اسکار را به نام خود ثبت کرده‌اند را مشاهده کنید.

 


15.فیلم !Hello, Dolly محصول سال 1969


hello, dolly

برنده جایزه اسکار برای بهترین کارگردانی هنری، بهترین صدا و بهترین موسیقی متن

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 41%

این طور که گفته میشود،این اثر رمانتیک-کمدی موزیکال با درخشش باربارا استریسند، امروزه بیشتر به خاطر حضور در انیمیشن Wall-E کمپانی پیکسار برای مخاطبان شناخته میشود؛ چراکه علی رغم بازخوردهای مثبت در زمان انتشار، دیدگاه منتقدین مدرن نسبت به آن چندان تعریف کردنی نیست. با وجود تمایل و علاقه غیرقابل انکاری که نسبت به درخشش استرینسند در نقش اول یک فیلم وجود دارد، این فیلم که با ظرافت زیاد و بی‌رحمانه‌ای به مدت 148 دقیقه طول می‌کشد، به خاطر حجم زیاد آهنگ‌های کاملا عادی که هیچکدام را نمی‌توان خاص و فوق العاده دانست و همچنین داستان بی سر و ته آن، امروزه تماشای این فیلم را به عملی عذاب آور تبدیل می‌کند. درواقع فقط افرادی که علاقه و همبستگی زیادی نسبت به فیلم های موزیکال قدیمی دارند، می‌توانند آن را به انتها برسانند.

 


14.فیلم Memoirs Of A Geisha محصول سال 2005


Memoirs Of A Geisha

برنده جایزه اسکار برای بهترین سینماتوگرافی، بهترین کارگردانی هنری و بهترین طراحی لباس

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 35%

درام‌های تاریخی اغلب شانس بالایی در نامزدی و دریافت جوایز مربوط به خود دارند و لذا برنده شدن سه مجسمه طلایی آکادمی توسط درام متوسط و تا حدودی حماسی راب مارشال کمی غافلگیر کننده است. البته شکی در ظاهر آراسته و چشم نواز فیلم وجود ندارد، اما وقتی که از آن فراتر می‌رویم متوجه می‌شویم که درواقع محتوای آن تفاوت چندان زیادی با سریال‌های ملودرام آبکی و مبتذل ندارد. تازه همه اینها درحالی است که نخواهیم به تصمیم به شدت مورد نقد واقع شده سازندگان مبنی بر استخدام بازیگری چینی برای ایفای نقش کاراکتری ژاپنی بپردازیم. برنده شدن در زمینه طراحی لباس و کارگردانی هنری قابل قبول است، اما اینکه فیلم مذکور در زمینه سینماتوگرافی موفق به شکست کار فوق‌العاده حرفه‌ای و زیبای امانوئل لوبنتسکی در فیلم The New World ترنس مالک شده باشد واقعا جای تعجب دارد.

 


13.فیلم The Woman In Red محصول سال 1984


The Woman In Red

برنده جایزه اسکار برای بهترین آهنگ اصلی

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 35%

این اثر کمدی-رومانتیک کارگردان،نویسنده و بازیگر جنی وایدر جایزه اسکار کسب کرده خود را مدیون قطعه فوق العاده استیوی واندر به نام I just called to say I love you است. این موضوع کاملا منصفانه به نظر می‌رسد تا زمانی که پی‌می‌بریم که این فیلم، رقبایی چون Foootloose اثر کنی لاگینز و Ghostbusters اثر ری پارکر داشته است. اما جدای از ترک موسیقی، این فیلم در طول زمان به خوبی رشد نکرد و بازخوردهای اخیر حاکی از انتقادهایی است مبنی بر این که خیانت جنی وایدر علیه همسرش در فیلم، با کلی لبروک که بسیار جوان‌تر از او بود، بسیار سست، ضعیف و آزار دهنده است. درواقع برخلاف اینکه شاید سی سال پیش این فیلم سراسر خنده بوده است، اما در عصر حاضر به نوعی می‌توان آن را به طرز غیر متعارفی ناراحت کننده دانست و حق را به آنهایی داد که آن را به نقد و چالش می‌کشند.

 


12.فیلم The Wolfman محصول سال 2010


The Wolfman

برنده جایزه اسکار برای بهترین گریم

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 35%

هنر گریم حیرت‌انگیز ریک بیکر، یکی از اسطوره های فراموش نشدنی این عرصه، باعث شد تا استودیو یونیورسال علی رغم حجم زیادی از انتقادات که فیلم را به عنوان یک بازسازی بی‌روح و رنگ رد می‌کردند، عبارت برنده جایزه اسکار! را روی جعبه بلوری خود درج کند. باوجود بازی و تلاش استوار و قابل اتکا بنیسیو دل تورو و همچنین لیستی پر ستاره از بازیگرانی چون امیلی بلانت، آنتونی هاپکینز و هوگو ویوینگ، فیلم The Wolfman به خاطر افکت های غیر ضروری و ناشیانه کامپیوتری و داستانی بی سر و ته ناکام ماند. اما با این حال گریم بیکر بدون شک لایق جایزه اسکار بود و همچنین هفتمین و آخرین جایزه او قبل از بازنشستگی در سال 2015 به شمار می‌رود.

 


11.فیلم Earthquake محصول سال 1974


Eathquake

برنده جایزه اسکار برای بهترین صدا

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 35%

مسئله صدا در دسته بندیی آکادمی معمولا باعث برنده شدن فیلم‌های بزرگ می‌شود و این فاجعه پرستاره، نمونه‌ای از آنهاست. این فیلم با بهره‌گیری از سیستم Sensurround در محل اکران خود که در صحنه‌های تخریب و نابودی باعث ایجاد امواجی اینفرا باس در سالن می‌شد، موفق به کسب جایزه اسکار شد. مشخصا تجربه مخاطبان از این سیستم بسیار جالب و مطلوب بوده است که این جایزه را نصیب این فیلم کرد. هرچند که به سرعت و ظرف چندسال این سیستم به کلی کنار رفت. اما جدای از این موضوع، Earthquake علی رغم ستاره‌هایی چون شارلتون هستون، آوا گاردنر، جرج کندی و ریچارد راندتری به عنوان یک فیلم، چیزی بیش از فاجعه‌ای مربوط به دهه هفتاد نیست. البته شاید بتوان چند مورد را که تا حدودی سرگرم کننده باشد در آن یافت، اما بازهم موردی نیست که بتواند طی دهه‌ها ماندگار بماند.

 


10.فیلم The Broadway Melody محصول سال 1929


the broadway melody

برنده جایزه اسکار برای بهترین فیلم سال

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 35%

این فیلم یکی از تنها دو اثری است که جایزه بهترین فیلم را به عنوان تنها جایزه شان برده‌اند. این ساخته هری بیومونت معمولا به عنوان اولین اثر کاملا موزیکال هالیوود شناخته شده و به همین خاطر هم که شده به عنوان اثری تاریخی، تا حدودی ماندگار شده است. با این وجود حتی خبره‌ترین افراد دنیای سینما هم شاید اسم آن را نشنیده باشند. این موضوع حتما دلیلی دارد که باید دلیل آن را در میان بازی‌های مصنوعی و مجموعه آهنگ‌های خشک و فراموش شده گشت. همانند بسیاری موارد دیگر از این لیست، این فیلم نیز در اوایل انتشار خود، بازخوردهای مثبتی را تجربه کرد اما با گذر زمان در متقاعد کردن منتقدان ناتوان بوده است. همچنین درست است که هیچ یک از 5 نامزد بهترین فیلم آن سال آثار جالب توجهی نبوده و چنگی به دل نمی‌زدند، اما با این حال The Broadway Melody بدون شک یکی از بدترین برندگان جایزه بزرگ است.

 


9.فیلم Flashdance محصول سال 1983


Flashdance

برنده جایزه اسکار برای بهترین آهنگ اصلی

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 33%

هرچند که درباره برحق بودن اثر نمادین «Flashdance…What A Feeling» برای دریافت جایزه اسکار بهترین آهنگ اصلی در سال 1984 کمی شبهه وجود دارد، اما به هر حال این موضوع به عنوان یکی از معدود جنبه‌های برجسته یک فیلم کاملا معمولی در سبک رقص به شمار می‌رود. جنیفر بیلز بدون شک رقاص بزرگ و ماهری است که به عنوان یک بازیگر شاید به آن خوبی نباشد اما آنچه که به عنوان مهم‌ترین عامل در تضعیف فیلم به شمار می‌رود، فیلمنامه مملو از کاراکترهای اضافی و کلیشه‌هایی بی‌هدف است. علی‌رغم تمام این صحبت‌ها، این فیلم به عنوان یک اثر کلاسیک دهه هشتادی منقضی شده، همواره طرفداران خود را خواهد داشت، اما اگر بخواهیم از هر جنبه‌ای که به نحوی یادآور دیدگاه منتقدین باشد به بررسی آن بپردازیم، حتی با استانداردهای به نسبت پایین این ژانر، چیز زیادی برای جلب توجه وجود ندارد.

 


8.فیلم Doctor Dolittle محصول سال 1967


Doctor Dolittle

برنده جایزه اسکار برای بهترین جلوه‌های ویژه و بهترین آهنگ اصلی

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 32%

این فیلم 152 دقیقه‌ای با بازی رکس هریسون به طرز شوکه کننده‌ای مخاطب را ناامید می‌کند و علی‌رغم اینکه بازخوردها و امتیازهای آن نسبت به بازسازی سال 1998 با حضور ادی مورفی و قسمت دوم آن در سال 2001 ضعیف‌تر بوده است، به جز جایزه‌های ذکر شده، نام آن در لیست نامزدهای بهترین فیلم هم به چشم می‌خورد! البته فیلم گاها از لحاظ بصری جذاب می‌شود، اما با وجود آهنگ‌هایی ضعیف و داستانی کاملا کسل کننده، هیچکس نمی‌تواند بدون سرک کشیدن به گوشی موبایل خود و یا مرتب کردن کشو لباس‌ها آن را به انتها برساند؛ مگر اینکه از شدت بی‌کاری حوصله آدم تا حد مرگ سر رفته باشد! همچنین نسخه جدید آن که سال آینده با بازی رابرت داونی جونیور معرفی می‌شود نیز هر چه از آب درآید امکان ندارد تا این حد بی‌مزه باشد و به نطر می‌رسد آن 32 درصد از افراد هم واقعا سخاوت به خرج داده‌اند.

 


7.فیلم Thank God It’s Friday محصول سال 1978


thank god it's friday

برنده جایزه اسکار برای بهترین آهنگ اصلی

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 30%

95 درصد از جذابیت فریبنده این فیلم، امروزه تنها به خاطر بازی جف گلدبرام بیست و چند ساله در اوایل فعالیت حرفه‌ای خود است. اما نه او نه دبرا وینگر جوان و نه آهنگ برنده اسکار Last Dance دانا سامر هیچ کدام موفق به خریدن جان و آبروی یک کمدی بی‌مزه و بی‌سر و ته نشدند. حداقل خوشبختانه مدت زمان آن 89 دقیقه بیشتر نیست، که البته آدم گذر تک تک همان 89 دقیقه را هم به خاطر شوخی‌های بی‌مزه‌ای که امروزه به هیچ وجه خنده دار نیست حس می‌کند. به هر حال حتی اگر شما یک طرفدار قاطع موسیقی دیسکو باشید هم بهتر است از این یک مورد بگذرید.

 


6.فیلم Suicide Squad محصول سال 2016


suicide squad

برنده جایزه اسکار برای بهترین گریم و مدل مو

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 27%

احتمالا در دوران اخیر، هیچ مورد برنده شدن جایزه اسکاری نبوده است که تا این حد کاربران را در فضای مجازی ناراحت و خشمگین سازد. درواقع بسیاری از این بابت عصبانی بودند که کمپانی دی سی توانست یکی از مجسمه‌های طلای آکادمی را به نام خود کند، در حالی که دنیای سینمایی مارول که بسیار گسترده‌تر بوده و در مواردی بسیار برتری دارد، هنوز باید در تلاش برای رسیدن به آن باشد. این درحالی است که هر جور حساب بکنیم، نمی‌توان از Suicide Squad به عنوان یک فیلم خوب یاد کرد. این فیلم علی‌رغم کمپین بازاریابی قوی، به طرز وحشتناکی پایین‌تر از سطح انتظارت ظاهر شد که علت آن را می‌توان در میان مواردی چون ادیتی بی‌رحمانه و بی‌ملاحظه، فیلمنامه‌ای آبکی و غیر حرفه‌ای و یک سری بازی‌های بی‌ثبات و متزلزل جویا شد. البته اگر بخواهیم منصفانه به قضیه بردن جایزه اسکار نگاه بکنیم، در زمینه گریم از رقبای خود مانند Star Trek: Beyond و یا A Man Called Ove بهتر بود. اما به هر حال به خاطر نفرت و خشم گسترده‌ای که پیرامون این فیلم شکل گرفت، این جایزه برای همیشه بحث‌برانگیز خواهد بود.

 


5.فیلم Pearl Harbor محصول سال 2001


Pearl Harbor

برنده جایزه اسکار برای بهترین تدوین صدا

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 25%

این اثر بلاک باستر «مایکل بی» با توجه به مواردی چون انتقادهای زیاد، فروش خوب و چند نامزدی در رشته‌های فنی اسکار، از کیفیت با ثباتی برخوردار است. همچنین این فیلم تنها اثر بی به شمار می‌رود که تا به امروز موفق به دریافت اسکار شده است و از طرفی به خاطر اکشن درجه یکی که به طرزی شگفت انگیز در فیلم به کار رفته است، به سختی می‌توان گفت که لیاقت این برد را نداشته است. به خصوص با در نظر گرفتن این موضوع که تنها رقیب این فیلم در آن سال انیمیشن .Monsters Inc بوده است. فیلم Pearl Harbor به علاوه تنها فیلمی از لیست نامزدهای بدترین فیلم های رزی به شمار می‌رود که موفق به دریافت جایزه اسکار شده است. اگر شما 183 دقیقه به تماشای این فیلم بیش از اندازه طولانی و لبریز از جزئیات و حواشی بنشینید متوجه می‌شوید که تلاش بی برای ساختن تایتانیک منحصر خود به خاطر داستانی با محوریت یک مثلث عشقی مضحک، دیالوگ‌ها و بازی‌های مصنوعی و مدت زمانی غیر منطقی و بی اندازه زیاد ناکام ماند. بنابراین اگر بخواهیم آن را به عنوان یک فیلم که مجموعه‌ای از فاکتورهای متعدد است در نظر بگیریم، کاری فاقد ارزش و اعتبار است اما جایزه اسکاری که از آن خود کرده است خیلی جای بحث ندارد.

 


4.فیلم You Light Up My Life محصول سال 1977


You Light Up My Life

برنده جایزه اسکار برای بهترین آهنگ اصلی

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 20%

کارگردان و نویسنده این فیلم، جورزف بروک برای آهنگ اصلی و همنام با این اثر خود موفق به کسب جایزه اسکار شد که علی‌رغم احساسی بودن به نحوی ناخوشایند و بیش از اندازه، در نهایت اثر بسیار شایسته‌تر ماروین هملیش به نام Nobody Does It Better را برای فیلم The Spy Who Loved Me شکست داد. این فیلم به عنوان یک درام رمانتیک کسل کننده، کلیشه‌ای و با ملودرامی بیش از اندازه، به شدت مورد انتقاد قرار گرفته و تنها به خاطر بازی دیدی کان در نقش اول و آهنگی که به آن اشاره شد به یاد آورده می‌شود. در ضمن با وجود اینکه تنها 40 سال از زمان انتشار این فیلم می‌گذرد، افرادی که نام آن را شنیده‌اند انگشت شمار بوده و حتی به عنوان یکی از بدترین فیلم‌هایی که اسکار دریافت کرده‌اند هم به ندرت از آن یاد می‌شود.

 


3.فیلم Anthony Adverse محصول سال 1963


Anthony Adverse

برنده جایزه اسکار برای بهترین بازیگر مکمل زن، بهترین سینماتوگرافی، بهترین تدوین و بهترین موسیقی متن

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 13%

تماشای این اثر حماسی تاریخی ماروین لروی که بر اساس رمانی از هاروی الن ساخته شده است به عنوان فیلمی با بدترین بارخوردها که نامزد جایزه بهترین فیلم اسکار بوده، امروزه به خاطر بازی‌های مصنوعی و زمان پخشی بیش از اندازه که باعث شده تا بسیاری از منتقدین جدید آن را به شدت منقضی شده به شمار آورند، بسیار سخت و غیر قابل تحمل به نظر می‌رسد. برخی از جنبه‌های طراحی صحنه این فیلم بدون شک تحسین برانگیز بوده و همچنین بعضا بازی گیل ساندرگارد به عنوان اولین برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن، ستودنی شمرده شده است اما امروزه این اثر به طور کل به عنوان یک ملودرام فاجعه، عموما رد می‌شود. در آخر باید اشاره کرد که بدون شک دلایل بسیار درست و منطقی برای اینکه شما اسم آن را هم هرگز نشنیده‌اید وجود دارد.

 


2.فیلم A Little Night Music محصول سال 1977


A Little Night Music

برنده جایزه اسکار برای بهترین موسیقی متن

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 11%

این فیلم با اقتباسی ناشیانه از اثر موزیکال کلاسیک «استفان ساندهایم»، برای «الیزابت تیلور» که متاسفانه نام او مجددا در مورد شماره یک این لیست نیز به چشم میخورد، به عنوان فیلمی در اواخر دوران کاری‌اش یک فاجعه بوده و انتخاب او برای نقش «دسیری آرمفلدت» به تنهایی باعث برانگیختن خشم زیادی شد. تغییرات وزن قابل توجه تیلور در طی سکانس‌ها موضوعی است که موجب شکل‌گیری جک‌های زیادی درباره این فیلم در اوایل زمان انتشار شده بود و کارگردانی فاقد خلاقیت، تکراری و کسل کننده «هارولد پرینس» هم در طول فیلم کار را تمام کرده و از این فیلم چیزی بیشتر از یک اقتباس بد و ناامید کننده از بهترین اثر موزیکال ساندهایم باقی نمی‌گذارد.

 


1.فیلم The Sandpiper محصول سال 1965


the sandpiper

برنده جایزه اسکار برای بهترین اهنگ اصلی

امتیاز سایت Rotten Tomatoes: 10%

آهنگ The Shadow Of Your Smile «جان مندل» با شکست اثر نمادین What’s New Pussycat «برت باکاراک» موفق شد تا یک جایزه اسکار را ازآن این فیلم فاجعه پر ستاره بکند. علی رغم بازی «الیزابت تیلور» و «ریچارد برتون» در نقش عاشق پیشه‌هایی که در زندگی واقعی نیز زن و شوهر بودند؛ و همچنین با وجود فیلمنامه‌ای از دالتون ترومبو افسانه‌ای، این فیلم چیزی جز ترکیبی از دیالوگ‌های سطحی و مصنوعی و احساساتی بی‌شرمانه نیست. به علاوه اینطور به نظر می‌رسد که آنها در به تصویر کشیدن علاقه و جاذبه‌ای که بینشان وجود دارد هیچ تلاشی نکرده و یا اصلا علاقه‌ای به این کار ندارند که امری بسیار عجیب و ناامید کننده است. هرچند که با توجه به طرفداران زیاد تیلور، شاید حضور او به تنهایی باعث تماشای این فیلم شود، اما تحمل دیالوگ‌های اعصاب خردکن و مدت زمان طولانی و حوصله سربر آن از عهده هر کسی برنمی‌آید!

برای آگاهی از آخرین مقالات مجله پلازا در کانال تلگرام ما عضو شوید t.me/plazamag عضویت در کانال تلگرام
دیــدگاههای کاربـــران
بارگذاری ...
دیدگاه خود را با ما به اشتراک بگذارید

نشانی ایمیل شما در مجله خبری پلازا منتشر نخواهد شد. بخش‌هایی که با علامت * مشخص شده اند اجباری هستند.

0/1500
captcha