در شرایط اضطراری مانند جنگ، بلایای طبیعی عظیم یا فروپاشیهای اقتصادی، تعریف "خودروی خوب" به کلی تغییر میکند. دیگر شتاب صفر تا صد، آپشنهای رفاهی یا زیبایی ظاهری ملاک نیست؛ بلکه "بقا" حرف اول را میزند. تحقیقات نشان میدهد در شرایطی که دسترسی به دستگاههای دیاگ، بنزین با اکتان بالا و تعمیرکاران متخصص قطع میشود، خودروهای مدرن با سیستمهای پیچیده الکترونیکی (Multiplex) اولین بازندهها هستند.
در این شرایط، خودروهایی با موتورهای کاربراتوری یا انژکتوری ساده بهترین گزینهها محسوب میشوند. خودروهایی که سیستم جرقهزنی و سوخترسانی مکانیکی دارند، حتی در صورت خرابی سنسورها یا اتمام عمر باتریهای حساس، با روشهای سنتی قابل راهاندازی هستند. در بازار ایران، خودروهایی مجهز به موتورهای قدیمیتر مانند خانواده پژو با موتور XU7 (مدلهای قدیمی ۴۰۵ و پارس) یا حتی پرایدهای مدل پایین (نیمه انژکتور یا کاربراتور)، به دلیل نبود پیچیدگیهای الکترونیکی، گزینههایی استراتژیک محسوب میشوند.
نکته کلیدی دیگر، حساسیت به کیفیت سوخت است. در زمان بحران، ممکن است بنزین تمیز در دسترس نباشد و راننده مجبور به استفاده از سوختهای ذخیرهشده قدیمی یا آلوده شود. موتورهای توربو و GDI (تزریق مستقیم) که در خودروهای چینی و مدرن امروزی رایج هستند، به سرعت در برابر بنزین بیکیفیت واکنش نشان داده و از کار میافتند. در مقابل، پیشرانههای تنفس طبیعی قدیمی با تراکم پایین، قابلیت هضم سوختهای بیکیفیت را دارند و ریسک توقف خودرو را کاهش میدهند. بنابراین، در سناریوهای بقا، یک خودروی قدیمی با مکانیک ساده، بر یک شاسیبلند مدرن با دهها سنسور و کامپیوتر برتری مطلق دارد.