کادیلاک V12 استیشنری کوپه مدل ۱۹۳۵ یکی از دو نمونه باقی‌مانده از هشت دستگاه تولیدشده است؛ خودرویی سفارشی با بدنه فلیت‌وود، پیشرانه ۱۲ سیلندر و کابینی مجلل که برای یکی از صنعتگران شناخته‌شده دیترویت ساخته شد.
کوپه‌ای کمیاب از دوران طلایی کادیلاک
در دهه ۱۹۳۰، خودروسازان آمریکایی برای نمایش توان مهندسی و ظرافت ساخت، خودروهایی بزرگ و پرزرق‌وبرق می‌ساختند. کادیلاک سری ۴۰ مدل ۱۹۳۵ با بدنه استیشنری کوپه یکی از نمونه‌های شاخص آن دوران است؛ خودرویی دو در با آرایش صندلی ۲+۲، گیربکس دستی و پیشرانه V12.
این مدل در سال ۱۹۳۴ با مدل سال ۱۹۳۵، تنها در هشت دستگاه ساخته شد و اکنون گفته می‌شود فقط دو نمونه از آن در جهان باقی مانده است. کادیلاک در سال ۱۹۳۵ مجموعاً ۳ هزار و ۶۳۶ خودرو تولید کرد؛ بیشتر آن‌ها به پیشرانه هشت‌سیلندر مجهز بودند و ۳۷۷ دستگاه موتور V12 داشتند. سهم خودروهای V16 نیز فقط ۵۰ دستگاه بود.
شاسی لیموزین زیر بدنه یک کوپه
کادیلاک برای این کوپه از شاسی بلندی با فاصله محوری حدود ۳.۷ متر استفاده کرد؛ شاسی‌ای که برای لیموزین‌های هفت‌نفره در نظر گرفته شده بود. بدنه فلیت‌وود این خودرو با کد ۵۷۷۶ شناخته می‌شود و طراحی رسمی آن، سقف فلزی ثابت و شیشه جلوی Vشکل و شیب‌دار دارد.
از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷، در مجموع ۴۵ دستگاه از این نوع بدنه روی شاسی‌های مختلف ساخته شد: ۶ دستگاه با پیشرانه V8، تعداد ۱۲ دستگاه V16 و ۲۷ دستگاه V12. طول کلی نسخه‌های V8 و V12 به ۵.۷۷ متر می‌رسید و وزن مدل V12 حدود ۲ هزار و ۵۹۴ کیلوگرم بود.
قیمت کارخانه‌ای این کوپه در سال ۱۹۳۵ برابر با ۴ هزار و ۵۹۵ دلار بود؛ درحالی‌که نسخه V8 حدود ۳ هزار و ۸۹۵ دلار قیمت داشت و یک شورلت معمولی با بهایی بین ۵۰۰ تا ۵۲۲ دلار فروخته می‌شد. با توجه به اینکه متوسط درآمد سالانه یک خانوار آمریکایی در آن زمان حدود ۱۶۰۰ دلار بود، کادیلاک V12 خودرویی بسیار گران‌قیمت به شمار می‌رفت.
خودرویی سفارشی برای صنعتگری در کلیولند
اسناد کارخانه نشان می‌دهد این خودرو به نمایندگی کادیلاک در کلیولند فرستاده شد تا پیش از پایان سال ۱۹۳۴، بدون واسطه به «آقای پرنتیس» تحویل داده شود. مورخان این نام را به فرانسیس فلوری پرنتیس، صنعتگر و خیر شناخته‌شده کلیولند، نسبت می‌دهند. شرکت‌های او قطعاتی مانند بوش، یاتاقان و ابزارهای دقیق ماشین‌کاری را برای صنایع دیترویت تأمین می‌کردند.
کادیلاک خودرو را با بدنه، شاسی، رینگ‌ها و لاستیک‌های کاملاً مشکی تحویل داد. این کوپه پس از چند دهه حضور در کلکسیون لارو توماس در لس‌آنجلس، در سال ۲۰۰۷ به دیوید کین فروخته شد. کین خودرو را به رنگ آبی تیره درآورد و بخش‌هایی از آن، از جمله دینام، استارت، پمپ آب، پمپ بنزین، رادیاتور و سامانه اگزوز را بازسازی کرد.
این خودرو در حراج سال ۲۰۱۸ به قیمت ۲۰۳ هزار و ۵۰۰ دلار به استیو پلانکت رسید؛ کلکسیونر کانادایی که آن را در موزه شخصی خود در اونتاریو نگهداری می‌کند. کادیلاک پس از حضور در مجموعه پلانکت، با پوشش‌های آیرودینامیکی گلگیر عقب و تزیینات دورسفید و قرمز رینگ‌ها، جلوه‌ای متفاوت پیدا کرد و بعدها جایزه‌ای ویژه در گرینویچ کنکور به دست آورد.
کابین مجلل و پیشرانه ۱۲ سیلندر
در نمای بیرونی خودرو، چراغ‌های جلو، نشان فلیت‌وود V12 روی جلوپنجره و سپر میله‌ای جلب توجه می‌کنند. چراغ‌های گرد کوچک در عقب، در دو سوی صندوقی قرار گرفته‌اند که فضای محدودی دارد. درهای عکس‌بازشو به کابینی راه دارند که با صندلی نیمکتی پارچه‌ای جلو، دو صندلی تاشوی کمکی و کابینت‌های چوبی آراسته شده است.
پشت فرمان استخوانی فلیت‌وود، سرعت‌سنجی با حداکثر نشانگر ۱۲۰ مایل بر ساعت، معادل حدود ۱۹۳ کیلومتر بر ساعت، قرار دارد. یک دسته راهنمای سفارشی نیز روی ستون فرمان نصب شده است.
زیر کاپوت، پیشرانه ۶ لیتری V12 با زاویه ۴۵ درجه و سوپاپ‌های رو قرار دارد که ۱۵۰ اسب‌بخار قدرت را در دور موتور ۳۶۰۰ دور بر دقیقه تولید می‌کرد. این خودرو از گیربکس سه‌سرعته سنکرونیزه، ترمزهای مکانیکی با تقویت‌کننده خلأ، ساسات خودکار و باتری ۶ ولتی بهره می‌برد.
چرا خودرو را برای روشن‌کردن از موزه بیرون می‌برند؟
یکی از نکات جالب نگهداری این کادیلاک، شیوه خارج‌کردن آن از گاراژ موزه است. استارت‌زدن موتور سرد V12 ممکن است با خروج دود سیاه و قطرات آب کربنی از اگزوز همراه باشد و دیوارهای محل نگهداری را کثیف کند. به همین دلیل، پلانکت قطعه‌ای فولادی برای لیفتراک خود ساخته است که زیر محور جلوی خودرو قفل می‌شود و امکان بیرون‌کشیدن آن را بدون روشن‌کردن موتور فراهم می‌کند.