فیلم «شانس خوبِ بیرحم» تنها به خاطر لیست بازیگرانش خبرساز نشده است؛ بلکه داستان منحصربهفرد و اقتباس آن از یک نمایشنامه تحسینشده نیز کنجکاویهای زیادی را برانگیخته است. این فیلم بر اساس نمایشنامهای به همین نام اثر ادوین سانچز (Edwin Sánchez) ساخته میشود؛ نمایشنامهای که به خاطر بررسی مضامین اخلاقی، سرنوشت و هویت لاتینتبارها شناخته شده است. تیرسا هکشاو، که هم وظیفه اقتباس فیلمنامه و هم کارگردانی را بر عهده دارد، چالشی بزرگ برای تبدیل این متن تئاتری به یک تریلر سینمایی جذاب پیش رو دارد.
داستان فیلم حول محور شخصیت مارتیزا کروز (با بازی رزاریو داوسون) میچرخد. او یک وکیل مدافع مشهور و موفق است که پروندههای سلبریتیها را وکالت میکند. اما زندگی حرفهای او زمانی دچار تلاطم میشود که درگیر یک پرونده جنایی عجیب و تیترساز میگردد. موکل او زنی جوان است که متهم به ارتکاب قتلهای متعدد شده است. اما پیچش داستان اینجاست: متهم ادعا میکند که دارای قدرتهای روانی و پیشگویی است و قربانیان خود را کشته تا از وقوع سرنوشتهایی بسیار بدتر و فاجعهبار جلوگیری کند. این ادعا، مارتیزا را وارد یک "هزارتوی اخلاقی و معنوی" میکند؛ جایی که مرز بین جنون و واقعیت، و عدالت و ماوراءالطبیعه محو میشود.
تام دسانتو (Tom DeSanto)، تهیهکننده نامدار هالیوود که سابقه تهیهکنندگی فرنچایزهای عظیمی همچون مردان ایکس (X-Men) و تبدیلشوندگان (Transformers) را در کارنامه دارد، به همراه کوری لارج و خودِ رزاریو داوسون، تیم تولید را رهبری میکنند. دسانتو این فیلم را با آثاری همچون Weapons و تلفن سیاه (The Black Phone) مقایسه کرده است؛ تریلرهایی که توانستند با ترکیب وحشت و داستانگویی قوی، مخاطبان را میخکوب کنند. او معتقد است که داستان این فیلم پتانسیل آن را دارد که تماشاگران را پس از خروج از سینما تا روزها درگیر بحث و گفتگو کند.
حضور تیرسا هکشاو در مقام کارگردان نیز جالب توجه است. او که سالها به عنوان تدوینگر در سریالهای موفقی همچون The 100 و جسیکا جونز فعالیت داشته، تسلط خوبی بر ریتم و تعلیق دارد. حالا او فرصت دارد تا دیدگاه بصری خود را در یک فیلم بلند سینمایی پیاده کند. ترکیب داستانِ دادگاهی با عناصر فراطبیعی، ژانری است که اگر درست اجرا شود (مانند فیلم وکیل مدافع شیطان)، میتواند به اثری ماندگار تبدیل شود. با توجه به حضور آنتونیو باندراس و سوزان ساراندون در نقشهای کلیدی مکمل، انتظار میرود که جنبههای دراماتیک فیلم به اندازه جنبههای هیجانانگیز آن قوی باشد.
