مژده شمسایی، بازیگر تئاتر و سینما و همسر بهرام بیضایی، با انتشار یادداشتی صریح و احساسی اعلام کرد که پیکر این نویسنده و کارگردان برجسته سینما و تئاتر ایران، در ایالات متحده آمریکا به خاک سپرده خواهد شد.
پس از درگذشت بهرام بیضایی در خارج از کشور، طی روزهای گذشته گمانهزنیهای مختلفی درباره احتمال انتقال پیکر او به ایران مطرح شده بود. شمسایی با انتشار این یادداشت، ضمن پایان دادن به این بحثها، نگاه متفاوتی به مفهوم «بازگشت» بیضایی ارائه کرده است.
«پیکر بیضایی آثار و اندیشههای اوست»
در بخشی از این یادداشت که نسخهای از آن در اختیار ایسنا قرار گرفته، مژده شمسایی تأکید کرده است که آنچه از بیضایی باقی مانده، نه جسم او بلکه آثار، کلمات و اندیشههایش است. او با اشاره به محدودیتها و موانعی که سالها بر سر راه انتشار و نمایش آثار بیضایی وجود داشته، خواستار تمرکز بر مطالبات فرهنگی واقعی شد.
او در این یادداشت نوشته است که دو فیلم توقیفشده، یک فیلم کمدیدهشده و همچنین حداقل چهار کتاب منتشرنشده از بهرام بیضایی وجود دارد و مطالبه ملی باید فراهم شدن امکان انتشار و نمایش این آثار باشد.
درخواست برای احیای آثار توقیفشده
شمسایی در ادامه، از کتابهایی چون «جاناوبلادور»، «گزارش اردویراف»، «طربنامه» و «داشآکل به گفته مرجان» نام برده و همچنین خواستار نمایش عمومی فیلمهایی مانند «غریبه و مه»، «چریکه تارا» و «مرگ یزدگرد» شده است؛ آثاری که از مهمترین نمونههای سینما و تئاتر معاصر ایران به شمار میروند.
«بهترین یادبود، کاشتن یک درخت است»
مژده شمسایی در بخش دیگری از یادداشت خود، پیشنهاد داده است که دوستداران بیضایی به جای تمرکز بر محل دفن او، درختی به نام بهرام بیضایی بکارند؛ درختی که نماد ایستادگی، ماندگاری و پیوند او با فرهنگ ایران باشد. او مکانهایی چون آرامگاه فردوسی، حافظیه، آران کاشان و دیگر نقاط ایران را بهعنوان محلهای نمادین این یادبود مطرح کرده است.
او در پایان یادداشت خود تأکید کرده است:
«بهرام بیضایی هر کجا باشد، آنجا ایران است.»
درگذشت در زادروز ۸۷ سالگی
بهرام بیضایی، نمایشنامهنویس، فیلمنامهنویس و کارگردان برجسته ایرانی، پنجم دیماه و همزمان با زادروز ۸۷ سالگیاش در آمریکا درگذشت؛ هنرمندی که آثارش نقش مهمی در شکلگیری هویت فرهنگی معاصر ایران داشته است.