سال ۲۰۲۵ در تاریخ انیمه به عنوان سالی ثبت شد که مرزهای میان سینمای جریان اصلی و انیمیشن ژاپنی کمرنگتر از همیشه شد. در حالی که غولهایی مثل «شیطانکش» و «مرد ارهای» گیشهها را تسخیر کردند، آثار مستقلی نیز بودند که با روایتهای عمیق خود، قلب مخاطبان را نشانه رفتند. اگر فکر میکنید بهترینهای امسال را دیدهاید، نگاهی دوباره به لیست زیر بیندازید؛ شاید جواهراتی را از قلم انداخته باشید.
در رتبه دهم، «بان: مرز بزرگسالی» قرار دارد (۶.۹/۱۰). فیلمی که به جای سروصدا، سکوت و تفکر را انتخاب کرده و روایتی زیبا از بلوغ را به تصویر میکشد. در رتبه نهم، «ویرجین پانک: دختر کوکی» (۷.۷/۱۰) با استایلی جسورانه و فضایی پادآرمانشهری، ضیافتی از رنگ و خشونت تکنولوژیک به راه انداخته است که امضای استودیو شفت را پای خود دارد.
رتبه هشتم به «خدمتکار اژدهای خانم کوبایاشی» (۷.۸/۱۰) میرسد؛ فیلمی که ثابت کرد حتی داستانهای کمدی و برش زندگی هم میتوانند لایههای عمیق احساسی داشته باشند. «رنگهای درون» (۷.۰/۱۰) در جایگاه هفتم، تجربهای بصری و شنیداری از ترکیب موسیقی و هویت است که پس از اکران جهانیاش سروصدای زیادی به پا کرد.
ژانر وحشت با «فیلم مونونوکه: خاکستر خشم» (۷.۱/۱۰) در رتبه ششم خودنمایی میکند. اثری که ترس را نه با صداهای ناگهانی، بلکه با اتمسفری سنگین و گرافیکی هنرمندانه به جان مخاطب میاندازد. در نیمه لیست، «۱۰۰ متر» (۷.۸/۱۰) قرار دارد؛ درامی ورزشی که با تکنیکهای خاص انیمیشن، هیجان دویدن و رقابت را به شکلی ملموس بازسازی کرده است.
مامورو هوسودا با «اسکارلت» (۶.۴/۱۰) در رتبه چهارم، برداشتی زنانه و فانتزی از تراژدی هملت ارائه داده که با وجود نقدهای متفاوت، نمیتوان جاهطلبی بصری آن را نادیده گرفت. «جوجوتسو کایسن: گنجینه پنهان» (۷.۸/۱۰) در رتبه سوم، با فلشبکی به گذشته گوجو و گتو، یکی از احساسیترین بخشهای این فرنچایز را به سینما آورد.
و اما غولهای لیست: «شیطانکش: قلعه بینهایت» (۸.۵/۱۰) در رتبه دوم، با گرافیکی که مرزهای انیمیشن را جابجا کرد، آغازگر پایان این حماسه بود. و سرانجام در رتبه اول، «مرد ارهای: آرک رزه» (۸.۴/۱۰) قرار دارد؛ فیلمی که با ترکیب استادانه خشونت و رومنس تراژیک، توانست هم نظر منتقدان و هم تماشاگران را جلب کند و به عنوان یکی از بهترینهای سال شناخته شود.