ملکه بداهه‌پردازی و یار دیرین یوجین لوی؛ مروری بر همکاری‌های طلایی کاترین اوهارا

با انتشار خبر درگذشت کاترین اوهارا در اواخر ژانویه ۲۰۲۶، نگاه‌ها به سمت میراثی چرخید که او در دنیای کمدی از خود به جا گذاشته است. اوهارا تنها یک بازیگر کمدی نبود؛ او استاد بداهه‌پردازی و خلق شخصیت‌های عجیب و غریب اما دوست‌داشتنی بود. ریشه این توانایی به سال‌های آغازین فعالیتش در کانادا و برنامه تلویزیونی «SCTV» (Second City Television) بازمی‌گردد؛ جایی که او به همراه یوجین لوی (Eugene Levy)، یکی از خلاقانه‌ترین زوج‌های هنری تاریخ تلویزیون را شکل دادند.

همکاری او با یوجین لوی، فراتر از یک همکاری ساده بود و به دوستی و شراکتی تبدیل شد که پنج دهه دوام آورد. از اسکچ‌های کمدی دهه ۷۰ گرفته تا شاهکار اخیرشان در سریال Schitt’s Creek، این دو نفر شیمی بی‌نظیری داشتند که تکرار آن دشوار است. لوی در نقش جانی رز و اوهارا در نقش مویرا رز، تعادلی کامل از عقلانیت و جنون را به نمایش گذاشتند. موفقیت عظیم این سریال در فصل‌های پایانی و درو کردن جوایز امی، گواهی بر این بود که این زوج هنری تا آخرین لحظه نبض مخاطب را در دست داشتند.

بخش مهم دیگری از کارنامه اوهارا، همکاری‌هایش با کریستوفر گست (Christopher Guest) در فیلم‌های سبک «مستند-تخیلی» (Mockumentary) بود. فیلم‌هایی مانند «Best in Show»، «A Mighty Wind» و «Waiting for Guffman» بستری بودند تا اوهارا نبوغ بداهه‌پردازی خود را به رخ بکشد. در این فیلم‌ها که اغلب دیالوگ‌های از پیش نوشته شده نداشتند، اوهارا شخصیت‌هایی را خلق می‌کرد که در عین خنده‌دار بودن، لایه‌هایی از تراژدی و انسانیت داشتند. او می‌توانست زنی را که عاشق سگش است یا خواننده‌ای که دوران اوجش گذشته را چنان باورپذیر بازی کند که بیننده فراموش کند در حال تماشای یک فیلم کمدی است.

علاوه بر بازیگری مقابل دوربین، صدای اوهارا نیز بخشی از خاطرات کودکی بسیاری از ماست. او صداپیشه شخصیت «سالی» در انیمیشن کالت و محبوب «کابوس قبل از کریسمس» (The Nightmare Before Christmas) ساخته تیم برتون بود. همکاری او با تیم برتون در فیلم‌های زنده نیز ادامه داشت؛ از نقش نامادری در «بیتل‌جوس» (Beetlejuice) اصلی گرفته تا بازگشتش در دنباله آن، «بیتل‌جوس بیتل‌جوس» که در سال‌های اخیر اکران شد. توانایی او در حرکت میان دنیاهای فانتزی تیم برتون و دنیای رئالیسم کمدی کریستوفر گست، نشان‌دهنده گستره وسیع توانایی‌های او بود. اوهارا ثابت کرد که کمدی زنانه چارچوب خاصی ندارد و می‌توان همزمان زیبا، ترسناک، خنده‌دار و تأثیرگذار بود.