گفتگو درباره احتمال همکاری چارلی ایکسسیایکس با جیمز باند، تنها نوک کوه یخ فعالیتهای سینمایی او در سال ۲۰۲۶ است. گزارش ۳۰ ژانویه ددلاین یادآوری میکند که این خواننده تنها به دنبال یک تیتراژ نیست، بلکه در حال تثبیت جایگاه خود به عنوان یک چهره تأثیرگذار در صنعت سینماست. او اخیراً وظیفه ساخت موسیقی متن (Soundtrack) فیلم مورد انتظار «بلندیهای بادگیر» (Wuthering Heights) به کارگردانی امرالد فنل (Emerald Fennell) را بر عهده داشته است. همکاری با فنل، که خود با فیلمهایی مثل Saltburn و Promising Young Woman به نماد سینمای جسورانه و پاپ-محور تبدیل شده، نشان میدهد که سلیقه سینمایی چارلی تا چه حد خاص و دقیق است.
علاوه بر موسیقی متن، چارلی ایکسسیایکس در جشنواره فیلم ساندنس امسال نیز حضوری خیرهکننده داشت. او با سه پروژه متفاوت در این جشنواره شرکت کرد که نشاندهنده وسعت تواناییهای اوست. فیلم اول، یک مستند-داستانی متا (Meta Mockumentary) به نام «لحظه» (The Moment) است که نقدهای متفاوتی دریافت کرده و نگاهی طنزآمیز و انتقادی به پدیده "تابستان برت" (Brat Summer) و کابوس شهرت بیپایان دارد. او همچنین در فیلم «من جنسیت تو را میخواهم» (I Want Your Sex) اثر گرگ آراکی (Gregg Araki) و فیلم «گالریدار» (The Gallerist) ساخته کتی یان حضور داشته است.
حضور در آثار گرگ آراکی، کارگردان کالت دهه ۹۰، پیامی واضح دارد: چارلی به دنبال سینمای تجاری صرف نیست، بلکه میخواهد بخشی از سینمای هنری و زیرزمینی باشد. این پیشزمینه، اظهارات او درباره جیمز باند را جالبتر میکند. اگر او برای فیلمی کلاسیک مثل بلندیهای بادگیر موسیقی میسازد، چرا نتواند برای جیمز باند هم یک اثر متفاوت خلق کند؟
منتقدان بر این باورند که چارلی ایکسسیایکس در حال طی کردن مسیری مشابه لیدی گاگا است، اما با حفظ امضای رادیکال و الکترونیک خود. او دیگر فقط یک خواننده پاپ نیست که برای مهمانیها آهنگ میسازد؛ او اکنون یک مولف (Auteur) در دنیای موسیقی و تصویر است. اگر باربارا بروکلی واقعاً با او تماس بگیرد، احتمالاً نه برای یک آهنگ پاپ معمولی، بلکه برای خلق چیزی است که بتواند با اتمسفر سنگین و هنری فیلمهای دنیس ویلنوو رقابت کند. چارلی در سال ۲۰۲۶ ثابت کرده است که مرزهای بین موسیقی پاپ، سینمای مستقل و بلاکباسترهای هالیوودی را به رسمیت نمیشناسد.