اگرچه صندلی اریک دِین در مراسم گالای شبکه ALS در شامگاه شنبه خالی ماند، اما صدای او بلندتر از هر زمان دیگری در سالن طنینانداز شد. پس از آنکه اعلام شد وضعیت جسمانی دِین اجازه حضور در مراسم را به او نداده، یک پیام ویدیویی از پیش ضبطشده از او بر روی پردههای بزرگ سالن به نمایش درآمد که اشک را به چشمان بسیاری از حضار آورد. این ویدیو نه تنها وضعیت شکننده اما امیدوار او را نشان میداد، بلکه گواهی بر روحیه جنگجویانه مردی بود که نمیخواهد تسلیم شود.
دِین در این ویدیو با ظاهری متفاوت نسبت به دوران اوج بازیگریاش، اما با همان کاریزمای همیشگی، گفت: «این جایزه تنها برای من نیست. این جایزه متعلق به عزیزان زیبای من است که دوشادوش من میجنگند و برای هر انسانی که با شجاعت در برابر ALS ایستاده است.» کلمات او زمانی که از مراقبان (Caregivers) یاد کرد، بغضآلود شد: «برای هر مراقبی که روز به روز قلب و انرژی خود را فدا میکند و برای هر مدافعی که صدایش را برای پیشرفت علم بلند میکند.»
او سخنانش را با پیامی قدرتمند و جسورانه به پایان رساند که با تشویق ایستاده حضار همراه شد: «با کمک شبکه ALS، ما سرانجام قادر خواهیم بود تا با هم، پوزه این بیماری را به خاک بمالیم (Kick the s--- out of ALS).» این جملات نشان داد که دِین علیرغم پیشرفت بیماری که بر تکلم و حرکت او تأثیر گذاشته، همچنان حس شوخطبعی و خشم مقدس خود را برای مبارزه حفظ کرده است.
آرون لازار، بازیگر برادوی که خود نیز با ALS دست و پنجه نرم میکند و جایزه را به جای دِین دریافت کرد، پس از پخش ویدیو گفت: «دیدن اریک و شنیدن این کلمات، به همه ما یادآوری میکند که چرا اینجا هستیم. این بیماری ممکن است عضلات ما را ضعیف کند، اما پیوند ما را محکمتر میکند.» در طول مراسم، ویدیوی مونتاژی از نقشهای ماندگار دِین و پیامهای حمایتی دوستانش پخش شد که فضای مراسم را از اندوه به امید تغییر داد. پیام ویدیویی اریک دِین در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۶، فراتر از یک سخنرانی تشکر بود؛ این یک بیانیه مقاومت از سوی مردی بود که تصمیم گرفته تا آخرین لحظه، نقش قهرمان زندگی واقعی خود را بازی کند.
