تریلر جدید Toy Story 5 بحثهای داغی را میان کارشناسان تعلیم و تربیت و روانشناسان کودک برانگیخته است. بسیاری از متخصصان معتقدند که دیزنی و پیکسار با این انیمیشن، مستقیماً «والدین» را هدف قرار دادهاند؛ والدینی که در دههی اخیر، صفحهنمایشها را جایگزین حضور فیزیکی و تعاملات واقعی با فرزندانشان کردهاند.
تربیت الگوریتمیک؛ فاجعهای در کمین
دکتر سوزان سانگ، روانپزشک کودک، در گفتگویی با CNBC اشاره کرد که تریلر این فیلم، حقیقت تلخِ «والدگریِ غایب» را به تصویر میکشد. او معتقد است که تا قبل از اوایل دههی ۲۰۱۰، والدین حضور فعالتری در بازیهای کودکان داشتند، اما اکنون صفحهنمایشها به عنوان «پرستار دیجیتال» عمل میکنند. این موضوع باعث شده تا تعاملات کودکان به جای انسانها، با الگوریتمها شکل بگیرد.
نیر ایال، نویسنده و سخنران مشهور دانشگاه استنفورد، نیز به این موضوع واکنش نشان داده است. او معتقد است که پیام Toy Story 5 نباید صرفاً «بد بودن صفحهنمایش» باشد، بلکه باید به کودکان و والدین بفهماند که «چرا» استفاده بیش از حد از تکنولوژی مضر است. او میگوید: «ما باید به جای ممنوع کردن، آگاهی ایجاد کنیم. کودکان باید درک کنند که وقتی تمام وقت خود را با تبلت میگذرانند، چه تجربیات ارزشمندی را در دنیای واقعی از دست میدهند.»
بیداری والدین در عصر دیجیتال
این انیمیشن یک زنگ خطر برای والدینی است که به راحتیِ خود بیش از رشد اجتماعی فرزندشان اهمیت میدهند. کارشناسان معتقدند که بازی با اسباببازیهای فیزیکی، بلوکهای سازندهی مهارتهای اجتماعی و همدلی در دنیای واقعی هستند که هیچ اپلیکیشنی نمیتواند آنها را بازسازی کند. Toy Story 5 به والدین یادآوری میکند که نقش آنها در تربیت فرزند، نباید به شارژ کردن تبلتها محدود شود.
این فیلم که با حضور چهرههای جدیدی مثل گرتا لی در تیم صداپیشگان همراه است، فراتر از یک سرگرمی ساده، به عنوان یک شروعکننده گفتگو (Conversation Starter) در جوامع مدرن عمل خواهد کرد. در حالی که کودکان از تماشای ماجراجوییهای جدید لذت میبرند، والدین در سالنهای سینما احتمالاً با سوالاتی جدی درباره انتخابهای تربیتی خود روبرو خواهند شد. آیا ما در حال پرورش نسلی هستیم که فقط با کدهای برنامهنویسی ارتباط برقرار میکند؟ پاسخ این سوال شاید در ۱۹ ژوئن ۲۰۲۶ و با اکران این اثر مشخص شود.
