انیمیشن «GOAT» که از ۱۳ فوریه ۲۰۲۶ اکران جهانی خود را آغاز کرد، با ترکیبی از موسیقی هیپهاپ، کمدی تیز و اکشن ورزشی نفسگیر، توانست نمره درخشان ۸۸٪ را در راتن تومیتوز کسب کند. این فیلم به کارگردانی تایری دیلیهِی، داستانی از «خودباوری» است که با حضور اسطورههای واقعی بسکتبال همچون استیون کوری (که تهیهکننده و صداپیشه فیلم است)، اعتبار مضاعفی یافته است.
تیمی از شکسته-دلان و قهرمانان یکی از جذابیتهای اصلی فیلم، تیم «تورنز» (Thorns) است. این تیم متشکل از حیواناتی است که هر کدام با بحرانهای شخصی دست و پنجه نرم میکنند:
جت فیلمور (پلنگ): ستارهای که نگران تمام شدن دوران اوج خود است.
آرچی (کرگدن): پدری تنها (با بازی دیوید هاربر) که باید میان خشونت در زمین و تربیت دخترانش تعادل برقرار کند.
اولیویا (شترمرغ): بازیکنی با اضطراب شدید (با بازی نیکولا کگلن) که مدام سرش را در خاک فرو میکند.
لنی (زرافه): شخصیتی بیخیال با صداپیشگی استیون کوری که از دورترین نقاط زمین شوتهای دقیق میزند.
حضور ویل هریس در این جمع، در ابتدا با تمسخر همراه است. اما او با اتکا به سرعت و هوش خود، ثابت میکند که «اندازه بدن مهم نیست، اندازه قلب است که قهرمان میسازد». استیون کوری در مصاحبهای اعلام کرده که داستان ویل، آینهای از دوران کودکی خودش است؛ زمانی که همه به خاطر جثه ریزش او را نادیده میگرفتند.
روربال؛ ورزشی برای نسل جدید سازندگان فیلم به جای بسکتبال سنتی، ورزش «روربال» را طراحی کردهاند که در استادیومهایی با زمینهای گدازهای، یخی و جنگلی برگزار میشود. این مسابقات با دوربینی پرتحرک و استفاده از تکنیکهای انیمیشن دوبعدی در دل فضای سهبعدی (Impact Frames)، حس و حالی شبیه به انیمههای ژاپنی و کتابهای کمیک ایجاد کرده است.
اگرچه برخی منتقدان معتقدند فیلمنامه در مسیرهای کلیشهای «داستانهای زیردست» (Underdog stories) حرکت میکند، اما اجرای بصری خیرهکننده و صداپیشگیهای فوقالعاده (بهویژه گابریل یونیون در نقش پلنگ مقتدر اما آسیبپذیر)، باعث شده تا GOAT فراتر از یک انیمیشن کودکان معمولی ظاهر شود. این فیلم با پیامی صریح درباره شمولگرایی و پذیرش تفاوتها، یادآور این نکته است که برای «بهترین بودن»، لزوماً نباید بزرگترین بود؛ گاهی فقط کافی است که خودتان باشید و توپ را در زمان درست پاس بدهید.