فیلم جدید گور وربینسکی با عنوان طولانی و عجیب «Good Luck, Have Fun, Don’t Die»، تنها یک اکشن علمی-تخیلی ساده نیست؛ بلکه آیینهای است که حماقتهای جامعه مدرن و وابستگی ترسناک ما به تکنولوژی را بازتاب میدهد. داستان فیلم در یک غذاخوری نمادین در لسآنجلس آغاز میشود؛ جایی که یک مسافر زمان (با بازی سام راکول) با لباسهایی وصلهپینهشده وارد میشود و ادعا میکند ۱۱۷ بار در زمان سفر کرده تا ترکیب درستی از آدمهای معمولی را پیدا کند که بتوانند جلوی نابودی جهان توسط یک هوش مصنوعی در همین شب را بگیرند.
هجو گزنده و پیامهای پنهان فیلمنامه که توسط متیو رابینسون نوشته شده است، به شدت به موضوعاتی چون اعتیاد به گوشیهای هوشمند، شبکههای اجتماعی و حتی مسائل حساسی مانند تیراندازی در مدارس میپردازد. یکی از تکاندهندهترین و در عین حال مضحکترین بخشهای فیلم، فلشبک مربوط به شخصیت «سوزان» (با بازی جونو تمپل) است؛ مادری که فرزندش را در یک حادثه از دست داده و حالا شرکتی به او پیشنهاد میدهد که نسخهای شبیهسازی شده و "دارای تبلیغات" از پسرش را به او بفروشد. این نوع هجو، فیلم را به آثار مجموعهی Black Mirror نزدیک میکند، اما با لحنی که مختص دنیای عجیب و غریب وربینسکی است.
شاهکار بصری و هیولاهای عجیب
وربینسکی که سابقه طولانی در کار با جلوههای ویژه سنگین دارد (مانند آنچه در دزدان دریایی کارائیب دیدیم)، در این فیلم سعی کرده از جلوههای ویژه میدانی و طراحیهای دستی نیز بهره ببرد.
هیولای Brainrot: در یکی از سکانسهای اکشن فیلم، قهرمانان با موجودی روبرو میشوند که حاصل کجفهمی هوش مصنوعی از یک "دستور" (Prompt) است؛ موجودی که منتقدان آن را "هیولای لجنزار محتوای زرد" نامیدهاند. این سکانس به جای استفاده از CGI بیروح، با ظرافتی ساخته شده که هنر هنرمندان جلوههای ویژه انسانی را به رخ میکشد.
ساختار روایت: فیلم به جای دنبال کردن یک مسیر خطی، از ساختار "سهلتی" (Triptych) استفاده میکند تا داستان زندگی هر یک از اعضای گروه را روایت کند. این رویکرد باعث شده تا شخصیتها فراتر از ابزارهای پیشبرد داستان باشند و به انسانهایی با دردهای واقعی تبدیل شوند.
چشمانداز اکران و جایگاه در سینما منتقدانی چون دن توبور از وبسایت Cinapse، این فیلم را یک "شاهکار سایبرپانک سوررئال" نامیدهاند که از حفاری در عواقب بحثبرانگیز اقدامات ما به عنوان یک جامعه نمیهراسد. با امتیاز ۹۳ درصد در راتن تومیتوز، این فیلم از هماکنون به عنوان یکی از بختهای اصلی در لیست "بهترینهای سال" بسیاری از منتقدان قرار گرفته است. اگرچه برخی معتقدند که بخش پایانی فیلم کمی طولانی و پر از پیچشهای غیرضروری است، اما جسارت وربینسکی در ساخت اثری که به هیچ "فرنچایز" یا دنیای سینمایی از پیش ساخته شدهای وابسته نیست، در سال ۲۰۲۶ یک معجزه به حساب میآید. فیلم Good Luck, Have Fun, Don’t Die دعوتی است به تماشای سینمای واقعی بر روی پردههای بزرگ، پیش از آنکه هوش مصنوعی مرز میان واقعیت و شبیهسازی را برای همیشه از بین ببرد.
