فیلم «ممنتو» یکی از ستونهای سینمای مدرن است که با ساختار غیرخطیاش، هم کریستوفر نولان را به جهان معرفی کرد و هم گای پیرس را در نقشی ماندگار جاودانه ساخت. با وجود موفقیت عظیم این فیلم، همیشه این سوال برای هواداران وجود داشت که چرا این همکاری موفق در پروژههای بعدی نولان تکرار نشد؟ گای پیرس اخیراً پرده از رازی برداشت که ترکیبی از ناامنیهای شخصی خودش و سیاستهای بیرحم استودیویی است.
پیرس اعتراف میکند که اخیراً با دیدن دوباره فیلم، نسبت به بازی خود احساس شرمساری کرده است. او معتقد است عملکردش در نقش لئونارد شلبی آنقدر که مردم فکر میکنند خوب نبوده و همین موضوع باعث شده بود تا سالها فکر کند نولان به خاطر نارضایتی از بازیاش، او را کنار گذاشته است. او میگوید: «وقتی فیلم را دیدم، تمام آن شایعات درباره دخالت مدیران استودیو در ذهنم فرو ریخت و با خودم گفتم نه، دلیلش فقط این است که من بد بازی کردم.»
اما حقیقت ماجرا این است که «شایعات» واقعیت داشتند. مانع اصلی، سلیقه شخصی یکی از مدیران قدرتمند کمپانی وارنر برادرز بود. طبق گفتههای پیرس، این مدیر با لحنی قاطع به ایجنت او گفته بود که هیچ علاقهای به سبک بازی پیرس ندارد و تا زمانی که در آن استودیو قدرت دارد، اجازه نخواهد داد پیرس در فیلمهای بزرگ آنها حضور داشته باشد. این وتوی مدیریتی باعث شد تا پیرس شانس حضور در فیلمهایی مثل «پرستیژ» و سهگانه شوالیه تاریکی را از دست بدهد، چرا که نولان در آن دوران فیلمساز اختصاصی وارنر بود.
امروز اما شرایط متفاوت است. گای پیرس که سالها از جریان اصلی فاصله گرفته بود، با بازی درخشان در فیلم «بروتالیست» دوباره به سطح اول بازگشته و تحسین منتقدان را برانگیخته است. از سوی دیگر، نولان نیز راهش را از وارنر جدا کرده است. با توجه به نامزدی اسکار پیرس در سال جاری و استقلال نولان، دیگر هیچ مدیر اجرایی نمیتواند مانع همکاری این دو شود. آیا نولان حاضر است دوباره به ستاره فیلم اولش اعتماد کند؟ هواداران امیدوارند پاسخ مثبت باشد.