تصور یک وسیله از هارلی دیویدسون که به‌جای دو چرخ، چهار صندلی و سقف باز داشته باشد، ایده‌ای است که دنیای خودروهای عضلانی را به چالش می‌کشد؛ کانسپتی خیالی که با ظاهری تهاجمی و ترکیب رنگ مشکی و نارنجی معرفی شده است.
طراحی ظاهری و الهام از موتورسیکلت‌های هارلی دیویدسون
این رندر دیجیتالی، استایل آشنای خودروهای اسپرت آمریکایی مانند فورد موستانگ را به نمایش می‌گذارد که با المان‌های تهاجمی هارلی دیویدسون ترکیب شده است. کاپوت کشیده، دماغه کوتاه و زاویه‌دار همراه با بدنه مشکی و جزئیات نارنجی در قاب شیشه جلو و اسپلیتر، ظاهری سفارشی به این خودرو بخشیده‌اند. رینگ‌های عمیق، گلگیرهای عقب اغراق‌آمیز و ارتفاع کم از سطح زمین، حس و حال عبور از پیست را تداعی می‌کنند؛ هرچند عبور از دست‌اندازها با چنین چرخ‌هایی می‌تواند چالشی بزرگ برای راننده باشد. چراغ‌های باریک ال‌ای‌دی، خطوط تند بدنه و چراغ خطر سرتاسری عقب در کنار خروجی‌های اگزوز جانبی، هویتی نمایشی و منحصربه‌فرد به این کانورتیبل چهارسرنشین داده‌اند.
چالش‌های فنی و پیشرانه قدرتمند V8
سرنوشت این کانسپت بیش از هر چیز به ویژگی‌های صوتی و مکانیکی آن گره خورده است. مدل خیالی سال ۲۰۲۸ برای داشتن عملکردی شایسته به یک پیشرانه V8 سوپرشارژ، ترجیحاً با حجم ۵ لیتر و گشتاور بالا در دورهای پایین نیاز دارد تا بتواند توجیهی برای نشان هارلی دیویدسون باشد. استفاده از پلتفرم یا قطعات فنی مشتق‌شده از محصولات فورد می‌تواند توانی در حدود ۷۰۰ اسب بخار را برای این خودرو فراهم کند. با این حال، بزرگ‌ترین چالش این است که استفاده از موتور یک خودروی اسپرت معمولی ممکن است نشان هارلی دیویدسون را به ابزاری صرفاً تبلیغاتی تبدیل کند و این خودرو برای موفقیت به صدایی متمایز و واکنش مکانیکی خاص خود نیاز خواهد داشت.