در دنیای تلویزیون و استریمینگ، الگوی رایج معمولاً این است که سریالها با بالاترین تعداد بیننده کار خود را آغاز میکنند و در طول فصل با افتی تدریجی مواجه میشوند. اما گزارش اخیر ورایتی درباره عملکرد سریال «خوشآمدید به دِری»، از پدیدهای نادر و شگفتانگیز پرده برمیدارد: رشد تصاعدی مخاطب در اواسط فصل. بر اساس آمارهای ترکیبی نیلسن و وارنر برادرز، اپیزود هفتم این سریال نه تنها رکورد زد، بلکه عملکردی ۳۰۰ درصد بهتر از اپیزود افتتاحیه (Premiere) داشته است. این آمار خیرهکننده نشان میدهد که تبلیغات دهانبهدهان و کیفیت بالای سریال، موج جدیدی از مخاطبان را در طول پخش هفتگی به خود جذب کرده است.
عامل اصلی این موفقیت، درگیر شدن شدید مخاطبان در شبکههای اجتماعی است. وارنر برادرز گزارش داده که حجم گفتگوها و بحثهای آنلاین پیرامون «خوشآمدید به دِری» از زمان شروع پخش، هر هفته حدود ۶۰ درصد افزایش یافته است. این یعنی سریال توانسته به یک «پدیده اجتماعی» تبدیل شود که بینندگان برای عقب نماندن از تئوریها و بحثها، ناچار به تماشای آن هستند. تیم تولید به رهبری اندی موسکیتی و جیسون فوکس (شورانر)، با خلق فضایی پرتنش و گسترش هوشمندانه داستان پنیوایز، توانستهاند وفاداری مخاطبان سختگیر ژانر وحشت را جلب کنند و آنها را پای تلویزیون میخکوب نگه دارند.
در سوی دیگر نمودار، سریال کمدی «من عاشق لسآنجلس هستم» نیز الگوی رشد مشابهی را در مقیاسی کوچکتر نشان میدهد. عبور از مرز یک میلیون بیننده برای یک کمدی نیمساعته در اپیزود ششم، نشاندهنده کشش بالای داستان و شخصیتپردازی ریچل سنوت است. این سریال که میانگین مخاطبانش اکنون به ۱.۸ میلیون نفر رسیده، ثابت کرده که کمدیهای شخصیتمحور هنوز هم جایگاه ویژهای در سبد مصرفی مخاطبان دارند. تجمیع این آمارها پیامی واضح برای صنعت سرگرمی دارد: کلید موفقیت در عصر اشباع محتوا، تولید آثاری است که پتانسیل ویرال شدن و ایجاد گفتگو را داشته باشند؛ چه با ترساندن مخاطب و چه با خنداندن او. HBO با این دو سریال، فرمول برنده را پیدا کرده است.
Variety
