با تایید سام ریمی مبنی بر عدم ساخت «مرد عنکبوتی ۴» در سال ۲۰۲۶، فرصت مناسبی است تا نگاهی بیندازیم به آنچه قرار بود در سال ۲۰۱۱ روی پرده سینما برود اما هرگز محقق نشد. پروژهای که اگر به سرانجام میرسید، میتوانست مسیر فیلمهای ابرقهرمانی را تغییر دهد. در اواخر دهه ۲۰۰۰، پس از نقدهای ضدونقیض به قسمت سوم، ریمی مصمم بود تا با ساخت قسمت چهارم، اعتبار مجموعه را بازگرداند و به قول خودش "بهترین فیلم مرد عنکبوتی" را بسازد.
طبق اطلاعاتی که طی سالها فاش شده، آنتاگونیست اصلی این فیلم قرار بود «والچر» (The Vulture) یا همان کرکس باشد. ریمی برای این نقش، بازیگر افسانهای جان مالکوویچ را در نظر گرفته بود. برخلاف نسخه تکنولوژیک مایکل کیتون در فیلمهای جدید، والچرِ ریمی قرار بود خشنتر، ترسناکتر و وفادارتر به ریشههای کلاسیک باشد؛ مردی که پیری و مرگ را نمیپذیرد و بالهایش نه فقط ابزار پرواز، بلکه سلاحی مرگبار هستند. همچنین برنامههایی برای حضور «میستریو» (Mysterio) وجود داشت که قرار بود نقش آن را یار همیشگی ریمی، بروس کمپبل، ایفا کند؛ حضوری کوتاه اما نمادین که نشان میداد تمام آن نقشهای فرعی کمپبل در سه فیلم قبلی، در واقع یک نفر بودهاند.
یکی دیگر از جذابترین بخشهای کنسلشده، حضور آن هاتاوی بود. در حالی که شایعات اولیه او را در نقش «گربه سیاه» (Black Cat) یا فلیشیا هاردی معرفی میکردند، برخی گزارشهای عجیبتر حاکی از آن بود که او ممکن است نقش دختر والچر را بازی کند که تبدیل به شخصیتی جدید به نام "Vulturess" میشود. هاتاوی بعداً به دنیای دیسی رفت و نقش کتوومن را در شوالیه تاریکی برمیخیزد بازی کرد، اما تصور حضور او در کنار توبی مگوایر همچنان برای هواداران جذاب است.
اما چرا این پروژه در سال ۲۰۱۰ لغو شد؟ دلیل اصلی، وسواس سام ریمی برای داشتن یک فیلمنامه بینقص بود. سونی پیکچرز اصرار داشت که فیلم در می ۲۰۱۱ اکران شود، اما ریمی که نمیخواست تجربه تلخ دخالتهای استودیویی در قسمت سوم تکرار شود، نتوانست در زمان مقرر به داستانی که او را راضی کند دست یابد. او در نهایت شجاعانه از پروژه کنار کشید و به سونی گفت: «من نمیخواهم فیلمی بسازم که عالی نباشد، پس بهتر است پولتان را هدر ندهید و به سراغ ریبوت بروید.» این تصمیم منجر به ساخت سری مرد عنکبوتی شگفتانگیز با اندرو گارفیلد شد. امروز، با قطعی شدن عدم بازگشت ریمی، آن ایدههای داستانی و کانسپتآرتهای والچر و گربه سیاه، برای همیشه به عنوان یکی از بزرگترین "ای کاش"های تاریخ سینما باقی خواهند ماند.
