فیلم «ریه آهنی» که بر اساس بازی مستقل و ترسناک دیوید ژیمانسکی (محصول ۲۰۲۲) ساخته شده، تجربهای کلاستروفوبیک و دلهرهآور است که مخاطب را به سفری بیبازگشت میبرد. داستان در آیندهای نامعلوم رخ میدهد؛ جایی که پس از رویدادی مرموز به نام «خلسه خاموش» (The Quiet Rapture)، تمام ستارهها و سیارات ناپدید شدهاند و بشریت در ایستگاههای فضایی رو به زوال، برای بقا میجنگد. مارک فیشباک نقش «سایمون» را بازی میکند؛ محکومی که برای آزادی، مجبور میشود با یک زیردریایی فرسوده و کوچک به اعماق اقیانوسی از خون در قمری دورافتاده برود.
دنیس هاروی در نقد خود برای ورایتی مینویسد که فیشباک در مقام بازیگر، عملکردی قابل قبول و فراتر از انتظار دارد و چهره و صدای او یادآور بازیگرانی مثل آدام درایور یا کیانو ریوز است. اما در مقام کارگردان، او با چالشهایی روبرو بوده است. بزرگترین ضعف فیلم، زمان طولانی آن (بیش از دو ساعت) است. کش دادن یک ایده داستانی مینیمال که در بازی اصلی کمتر از یک ساعت طول میکشد، باعث شده تا ریتم فیلم در پرده دوم کند و تکراری شود. با این حال، طراحی صحنه فوقالعاده است. زیردریایی که بازیگر در آن حبس شده، با جزئیات دقیق و فضایی خفقانآور طراحی شده که حس ناامنی و فشار را به خوبی منتقل میکند.
یکی دیگر از نقدهای وارد شده، مربوط به میکس صداست. موسیقی متن سنگین و کوبنده اندرو هالشالت (Andrew Hulshult)، اگرچه اتمسفریک است، اما در بسیاری از لحظات صدای دیالوگها و پیامهای رادیویی را میبلعد و درک داستان مبهم فیلم را دشوارتر میکند. همچنین، برخی منتقدان معتقدند که با وجود درجهبندی سنی R (بزرگسال)، فیلم فاقد صحنههای ترسناک کافی است و بیشتر بر تعلیق روانشناختی تکیه دارد تا وحشت بصری. با تمام این اوصاف، «ریه آهنی» به عنوان اولین تجربه یک کارگردان آماتور، اثری جاهطلبانه است که توانسته فضای بازی را با وفاداری کامل بازسازی کند؛ حتی اگر نتواند مخاطبان غیرگیمر را کاملاً راضی نگه دارد. استفاده از رکوردشکنی ۸۰ هزار گالن خون مصنوعی در صحنههای پایانی، نشاندهنده تعهد دیوانهوار فیشباک به این پروژه است.
