جیمز کامرون همواره به عنوان پیشگویی بزرگ در سینمای علمی-تخیلی شناخته میشد. او در سال ۱۹۸۴ با ساخت «ترمیناتور»، کابوس هوش مصنوعی و جنگ ماشینها را زمانی به تصویر کشید که این مفاهیم برای عموم مردم بسیار دور از ذهن بود. اما حالا در سال ۲۰۲۶، خالق اسکاینت با چالش عجیبی روبرو شده است: واقعیتِ امروز از تخیلات دیروز او سبقت گرفته است. کامرون اخیراً اعتراف کرده که نوشتن فیلمنامه جدید ترمیناتور به دلیل پیشرفتهای سرسامآور هوش مصنوعی در دنیای واقعی، دشوارتر از هر زمان دیگری شده است.
او در مصاحبهای عمیق و تاملبرانگیز گفت: «علمی-تخیلی به ما رسیده و دارد ما را غرق میکند. ما اکنون دقیقاً در یک دنیای علمی-تخیلی زندگی میکنیم و با مشکلاتی دستوپنجه نرم میکنیم که پیشتر فقط در داستانها وجود داشت.» اشاره کامرون به ظهور مدلهای زبانی پیشرفته، رباتیک مدرن و تسلط هوش مصنوعی بر زندگی روزمره است. او معتقد است که دیگر نمیتواند مانند دهه ۸ میلادی با اطمینان آینده را پیشبینی کند، زیرا سرعت تغییرات تکنولوژی به حدی بالاست که هیچکس نمیداند حتی دو سال دیگر جهان چه شکلی خواهد داشت.
با این حال، کامرون قصد ندارد تسلیم شود. استراتژی او برای مقابله با این چالش، «ضدضربه کردن» فیلمنامه نسبت به آینده است. او میخواهد داستانی بنویسد که نه تنها بازتابدهنده ترسهای امروزی بشر از تکنولوژی باشد، بلکه چند گام جلوتر از واقعیت فعلی حرکت کند. او تاکید کرده که فیلمهای جدید ترمیناتور، اگر با اصول درستِ داستانگویی مدرن ترکیب شوند، پتانسیل این را دارند که دوباره گیشهها را فتح کنند. اما شرط اصلی این موفقیت، جدا شدن از کلیشههای دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی است. کامرون میگوید: «شما هوش مصنوعی را به معجون اضافه میکنید و این اصول برای داستانگویی امروز عالی هستند.» این یعنی ترمیناتور جدید نه درباره یک ربات قاتل که از آینده میآید، بلکه احتمالاً درباره ماهیت خود هوش مصنوعی و رابطه پیچیده آن با خالقانش خواهد بود.