خسرو سینایی از هنرمندانِ چند منظوره بود که علاوه بر سینما در موسیقی و نوازندگی آکاردئون هم استاد بود. اگر زنده میماند امروز ۸۵ ساله میشد.
به گزارش فیلمزی، خسرو سینایی فیلمساز فقید سینمای ایران، علاوه بر سینما، هنرمندی چند منظوره بود که دانشِ موسیقی را زیر نظر «ویکتور وینکل باور»، سرپرست بخش آکاردئون کنسرواتوار وین آموخته و در نوازندگی آکاردئون نیز استاد بود.
این فیلمساز فقید ایرانی که مخاطب سینمای ایران، فیلمِ «عروس آتش» را بیش از سایر آثار او دیده و میشناسد، اگر زنده میماند، امروز ۲۹ دیماه، شمع ۸۵ سالگی خود را فوت میکرد. اما او در مرداد سال ۱۳۹۹ و در کورانِ بیامان کرونا از دنیا رفت.
گرچه این فیلمساز در قید حیات نیست اما همچنان فیلمها، آثار و اسنادی که از خود بهجای گذاشته دیدنی و البته دوست داشتنی است.
بر اساس اطلاعات مندرج در سایت موزه سینما، خسرو سینایی نشان لیاقت جمهوری لهستان را به منظور سپاس از نگاه انسانی خسرو سینایی به مهاجران لهستانی، به این کارگردان سینما اهدا کرد.
فیلم مستند «مرثیه گمشده» روایت سینایی از مهاجران لهستانی و مهاجرت آنها به ایران در جنگ جهانی دوم و در سال های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ میلادی است.
مستند سینمایی «مرثیه گمشده» برای نخستین بار در دانشگاه علوم انسانی لهستان به نمایش درآمد و در همان مراسم از سینایی تجلیل شد. یک سال بعد رئیس جمهور لهستان در مراسم اختتامیه جشنواره فیلم «گودنیا»، نشان لیاقت جمهوری لهستان را به این فیلمساز اهدا کرد.
درمتن لوح اهدایی نشان لیاقت جمهوری لهستان، دلیل اهدای این نشان، تلاش سینایی برای معرفی تاریخ ملت لهستان به جهان عنوان شده است.
خسروسینایی نشان لیاقت جمهوری لهستان را همراه با دیگر یادگاریهای خود، مرداد سال ۱۳۹۰ به موزه سینمای ایران اهدا کرد.
خسرو سینایی جوایز متعددی در عرصه سینمای ملی و بین المللی دریافت کرده است و نخستین جایزه وطنی این فیلمساز در سومین جشنواره بین المللی فیلم تهران در سال ۱۳۴۸ برای ساخت فیلم سینمایی «آنسوی هیاهو» بوده است.
از دیگر جوایز مهم سینایی می توان به جایزه «گلدان کریستال» جشنواره بین المللی فیلم کارلو وی واری در جمهوری چک، برای ساخت فیلم «زنده باد» اشاره کرد.
لازم به توضیح است این مستندساز و کارگردان سینما متولد سال ۱۳۱۹ است که فیلسازی خود را از سال ۱۳۴۶ آغاز کرد.
یکی از آخرین مستندهای خسرو سینایی «جزیره رنگین» بود که سال ۱۳۹۳ با محوریت جزیره هرمز و خاکهای رنگی این منطقه ساخته شد. او این فیلم را یک اثر توریستی نمیدانست بلکه معتقد بود این فیلم یک پیشنهاد است که میتواند تلنگرهای ظریفی به اذهان بزند تا بدانیم مملکت زیبایی داریم و خوب است آن را بشناسیم تا همه چیز فقط در تهران متمرکز نباشد.
«کویر خون»، «مثل یک قصه»، «گفتوگو با سایه» و «هیولای درون» از دیگر آثار این فیلمساز هستند.
