مت کلارک، بازیگر کهنهکار و چهره آشنای سینمای وسترن که در دهها فیلم از جمله «زندگی و دوران قاضی روی بین»، «شجاعها» و «محکمکاری» نقشآفرینی کرد، در ۸۹ سالگی درگذشت.
کلارک که از ستونهای ثابت سینمای کلاسیک آمریکا بود، یکشنبه در آستین تگزاس چشم از جهان فروبست. امی کلارک، تهیهکننده و دختر وی، اعلام کرد پدرش چند ماه پیش دچار شکستگی کمر شده بود.
کلارک ۲۵ نوامبر ۱۹۳۶ در واشنگتن به دنیا آمد و در ویرجینیا بزرگ شد. پس از دو سال خدمت در ارتش و تحصیل در رشته مدیریت بازرگانی، به دنبال علاقهاش به بازیگری رفت. در نیویورک زیر نظر هربرت برگوف و ویلیام هیکی آموزش.
اولین حضور سینمایی او در «سیاه مثل من» (۱۹۶۴) بود و در فیلم برنده اسکار «در گرمای شب» (۱۹۶۷) نورمن جویسون نقش یک نوجوان جنوبی را بازی کرد.
کلارک در دهههای بعد در فیلمهای متعددی ظاهر شد: «پلی در ریماگن» (۱۹۶۹)، «دسته گریسام» (۱۹۷۱)، «رعد و برق سفید» (۱۹۷۳) و «راننده» (۱۹۷۸).
گری روزن، کارگردان سریال «قلمبهمزدها»، درباره او گفت: او نوعی بازیگر بود که سینمای هالیوود را در بزرگترین دورانش تعریف میکرد؛ بازیگر منحصربهفردی که هر صحنه را بهیادماندنی میکرد و اغلب صحنه را از ستارههایی مانند راد استایگر، رابرت ردفورد، کلینت ایستوود و جان وین میدزدید.
کلارک در کنار بزرگان سینما مانند رابرت ردفورد، کلینت ایستوود و جان وین بازی کرد. از جمله آثار ماندگار او میتوان به «جرمایا جانسون» (۱۹۷۲) اثر سیدنی پولاک، «بروبیکر» (۱۹٨٠) ساخته استوارت روزنبرگ، «فریب خورده» (۱۹۷۱) به کارگردانی دن سیگل، «جوسی ولز یاغی» (۱۹۷۶) و «مرد هانکی تانک» (۱۹۸۲) ساخته ایستوود اشاره کرد.
وی در چهار فیلم برای کارگردان استوارت روزنبرگ بازی کرد: «پولتوجیبی» (۱۹۷۲)، «پلیس خندان» (۱۹۷۳)، «بروبیکر» (۱۹۸۰) و «بیا هری را بگیریم» (۱۹۸۶). نقش او در «بروبیکر» بهعنوان منشی زندان سابق، یکی از ماندگارترین نقشهایش محسوب میشود.
حضور کلارک در وسترنها چنان گسترده بود که خودش در مصاحبهای در سال ۱۹۹۱ گفت: من عاشقشان بودم. درست مثل کاری که همیشه در کودکی میخواستید انجام دهید، شلوار کتان و چکمه میپوشید و مهمیزهایی را میبندید که هنگام راهرفتن صدای جرنگ جرنگ میدهند.
از جمله وسترنهای شاخص او: «ویل پنی» (۱۹۶۷)، «مونت والش» (۱۹۷۰)، «ماچو کالاهان» (۱۹۷۰) «شرکت گاوداری کالپپر» (۱۹۷۲)، «حمله بزرگ نورثفیلد مینهسوتا» (۱۹۷۲)، «پت گرت و بیلی د کید» (۱۹۷۳)، «قلبهای غرب» (۱۹۷۵) و «افسانه تارزان» (۱۹۸۱).
