در تاریخ ۲۴ فوریه ۲۰۲۶، کریستین شولتز، مدیر بخش تحقیق و توسعه‌ی مزدا در اروپا، در مصاحبه‌ای با نشریه‌ی هلندی AutoRAI، از چالش بزرگی پرده برداشت که مهندسان این شرکت با آن دست و پنجه نرم می‌کنند: حفظ وزن سبک میاتا در عصر قوانین سخت‌گیرانه‌ی آلایندگی. برای خودرویی که شهرت جهانی‌اش را مدیون چابکی، تعادل و فلسفه‌ی «جینبا ایتای» (اتحاد اسب و سوار) است، اضافه کردن حتی چند ده کیلوگرم باتری می‌تواند به قیمت از دست رفتن هویت آن تمام شود.
فلسفه‌ی سادگی در برابر پیچیدگی برقی
شولتز معتقد است که «ساده‌ترین راه برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای MX-5، استفاده از سوخت‌های سنتتیک است.» سوخت‌های سنتتیک یا e-Fuels، سوخت‌هایی هستند که از جذب کربن دی‌اکسید اتمسفر و ترکیب آن با هیدروژنِ تولید شده از انرژی‌های تجدیدپذیر به دست می‌آیند. مزیت بزرگ این راهکار در این است که مزدا می‌تواند بدون تغییر در مفهوم کلی خودرو و بدون نیاز به بازنگری اساسی در شاسی، از همان موتورهای احتراق داخلی سبک‌وزن و پرطرفدار خود استفاده کند. باتری‌ها، حتی در مدل‌های هیبریدی ملایم (Mild Hybrid)، وزن قابل‌توجهی به خودرو اضافه می‌کنند و توزیع وزن ۵۰:۵۰ میاتا را بر هم می‌زنند.
بحران زیرساخت؛ رویایی که هنوز محقق نشده
با وجود منطقی بودن این مسیر از نظر فنی، یک مانع بزرگ وجود دارد: نبود زیرساخت. در حال حاضر، تولید انبوه سوخت‌های سنتتیک در مراحل ابتدایی است و قیمت هر لیتر از آن برای مصرف‌کننده بسیار بالاست. شولتز اعتراف می‌کند که استفاده از این سوخت در نسل آینده (NE) در حال حاضر بیشتر شبیه به «یک آرزوی خوش‌بینانه» است تا یک برنامه‌ی قطعی. با این حال، مزدا به شدت در حال لابی‌گری و تحقیق است تا ثابت کند که احتراق داخلی لزوماً به معنای آلایندگی نیست. برای برندی که لذت رانندگی مکانیکی و خالص را می‌فروشد، سوخت سنتتیک تنها راه نجات گیربکس دستی و موتورهای تنفس طبیعی در دنیای پسا-۲۰۳۰ است.