پورشه با نهاییکردن فرآیند فروش سهام خود در شرکت Bugatti Rimac و Rimac Group، به شکلی رسمی به حضور مستقیم خود در این مجموعهها و ارتباط نزدیکش با برند اسطورهای بوگاتی پایان داد. این معامله کلیدی که با اخذ مجوزهای قانونی در ۹ سپتامبر تکمیل شد، علاوه بر درآمدی یک میلیارد یورویی برای پورشه، نقطه عطفی در تاریخ صنعت خودرو محسوب میشود؛ چرا که پس از نزدیک به سه دهه، سایه مستقیم گروه فولکسواگن را از سر برند بوگاتی برمیدارد و مسیر جدیدی را برای آینده این خودروساز فرانسوی تحت هدایت ماته ریماک ترسیم میکند.
سود میلیاردی پورشه و پایان یک عصر
این تراکنش مالی حدود یک میلیارد یورو نقدینگی برای پورشه به همراه داشته که بخشی از آن برای تعهدات صندوق بازنشستگی اختصاص مییابد. اگرچه در نگاه نخست، این جابهجایی بهعنوان استراتژی پورشه برای سادهسازی سبد سرمایهگذاری و تمرکز بر تولید محصولاتی نظیر نسل آینده Macan، نسخههای برقی Boxster و Cayman و حتی شاسیبلند سهردیفه تلقی میشود، اما اهمیت آن فراتر از اعداد است. خروج پورشه به معنای پایان رسمی نفوذ مستقیم گروه فولکسواگن بر بوگاتی است؛ ارتباطی که در سال ۱۹۹۸ توسط فردیناند پیِش پایهریزی شده بود.
یادگاریهای فردیناند پیِش
فردیناند پیِش با خرید امتیاز بوگاتی در کنار برندهای لامبورگینی و بنتلی، رؤیایی بلندپروازانه برای تغییر معادلات بازار خودروهای فوقلوکس داشت. پروژه بوگاتی در آن دوران جسورانهترین اقدام پیِش بود که در نهایت به خلق مدل افسانهای Veyron ختم شد. این خودرو با دستیابی به مرز قدرت ۱۰۰۰ اسببخار، استانداردهای مهندسی مدرن را جابهجا کرد و جایگاه بوگاتی را بهعنوان نماد توانمندی مطلق تثبیت نمود؛ میراثی که حتی پس از درگذشت پیِش در سال ۲۰۱۹، همچنان در تاروپود این برند جریان دارد.
نقش ماته ریماک در مسیر پیشرو
تأسیس شرکت Bugatti Rimac در سال ۲۰۲۱، فصل جدیدی از ترکیب سنت و مدرنیته بود که موتورهای تنفس طبیعی ۱۶ سیلندر بوگاتی را با تخصص ریماک در حوزهی پیشرانههای برقی گره زد. با خروج پورشه، کنسرسیومی به رهبری HOF Capital و با حضور سرمایهگذاران اماراتی، سهام مذکور را تصاحب کرده است. در این ساختار جدید، ریماک گروپ همچنان سهامدار اصلی باقی میماند و ماته ریماک با تکیه بر تجربه و اشتیاق مهندسی خود، سکان هدایت بوگاتی اتوموبیلز را در دست میگیرد. بوگاتی با فروش محصولات تا سال ۲۰۲۹، با اطمینان کامل به استقبال آیندهای میرود که در آن برقیسازی، لزوماً به معنای خداحافظی با موتورهای احتراقی نخواهد بود.