معمای بزرگ سینمای جهان؛ تارانتینو برای آخرین پرده چه نقشه‌ای دارد؟

روبرت ریچاردسون، فیلم‌بردار افسانه‌ای که امضای هنری‌اش بر بسیاری از شاهکارهای سینمایی نقش بسته، اخیراً در جشنواره فیلم کارلووی واری، گوشه‌ای از فضای مبهم و پرهیجان آخرین پروژه‌ی کوئنتین تارانتینو را آشکار کرد. در حالی که همه منتظرند ببینند دهمین و آخرین فیلم این کارگردان بزرگ چه خواهد بود، ریچاردسون با تأکیدی بر رازداری مطلقِ تارانتینو، به نکات قابل‌تأملی اشاره کرد که ذهن هر سینمادوستی را به چالش می‌کشد.

تابستان ۱۴۰۶؛ تاریخ احتمالی برای یک تولد بزرگ

با وجود شایعات فراوان، ریچاردسون آب پاکی را روی دست همه ریخت: هیچ‌کس، حتی نزدیک‌ترین همکاران او، از جزئیات دقیق فیلم‌نامه خبر ندارند. با این حال، طبق گفته‌های او، می‌توان امیدوار بود که تولید پروژه در تابستان ۱۴۰۶ (2027) آغاز شود. البته شرط اصلی این است که تارانتینو ابتدا نمایش‌های صحنه‌ای خود را به سرانجام برساند. نکته‌ی کلیدی در تحلیل ریچاردسون، تغییر مسیرِ هنری کارگردان است؛ او معتقد است پروژه‌ی آینده «روی همان مسیری که الان می‌رود راه نخواهد رفت»؛ این یعنی باید منتظر یک تغییر لحنِ جسورانه باشیم، شبیه به بازدهی طلای خالص در یک بازار متلاطم که سرمایه‌گذاران را غافلگیر می‌کند.

لغو «منتقد فیلم» و پایان یک رویای ناتمام

ریچاردسون که خود درگیر ماجرای لغو پروژه‌ی «منتقد فیلم» (The Movie Critic) بوده، تأیید کرد که حتی از پروژه‌ی «مایکل» (Michael) به کارگردانی آنتوان فوکوا جدا شده بود تا همراه تارانتینو باشد. اما تارانتینو با تصمیم ناگهانی خود مبنی بر کنار گذاشتن فیلم‌نامه، کل تیم را در شوک فرو برد. این اتفاق نشان می‌دهد که برای تارانتینو، کیفیت و اصالتِ «آخرین فیلم» فراتر از هرگونه قرارداد یا همکاریِ از پیش تعیین‌شده است؛ شبیه به سیاست‌های کلان مالی در دنیای ارزهای دیجیتال مثل تتر (Tether) که در لحظه تصمیمات استراتژیک تغییر می‌کنند تا از ارزش دارایی اصلی محافظت شود.

بازگشت به دنیای «روزی روزگاری در هالیوود»؟

یکی از جذاب‌ترین بخش‌های این گفتگو، تأکید ریچاردسون بر حجم عظیم فوتیج‌های استفاده‌نشده‌ی فیلم «روزی روزگاری در هالیوود» (Once Upon a Time in Hollywood) بود. او با لحنی اطمینان‌بخش گفت: «اگر فکر کنید چیزی طولانی‌تر در راه نخواهد بود، ساده‌لوحی کرده‌اید.» این احتمال که تارانتینو نسخه‌ای کامل‌تر یا روایتی گسترده‌تر از این فیلم را منتشر کند، هیجان‌انگیز است. در دنیای مدیای شرق دور (KR/CN) نیز، توجه به نسخه‌های کارگردان (Director’s Cut) معمولاً به معنای بازگشت به ریشه‌های اصلی داستان است؛ کاری که تارانتینو ممکن است با این گنجینه‌ی پنهان انجام دهد.

نگاهی به «مدن»؛ درخشش در سرعت

در کنار حواشی تارانتینو، ریچاردسون از پایان فیلم‌برداری «مدن» (The City) با کارگردانی دیوید او. راسل گفت. او راسل را کارگردانی «به‌طرز جدی درخشان» و «غیرقابل‌پیش‌بینی» دانست. تولید این اثر چنان سریع پیش رفت که حتی خودِ فیلم‌بردار هنوز نتوانسته نسخه‌ی نهایی را تماشا کند. این سرعت عمل، یادآور بازارهای معاملاتی سریع است که در آن نتیجه‌گیری نهایی تنها پس از تثبیتِ اعداد و ارقام ممکن می‌شود. باید دید آیا این اثر جدید، جایگاهی در لیست بهترین‌های سال خواهد داشت یا خیر.