در حالی که سلیم خان ۹۰ ساله در بیمارستان برای سلامتی خود میجنگد، نگاهی به کارنامه هنری او نشان میدهد که چرا او را معمار سینمای نوین هند میدانند. او مردی است که به همراه جاوید اختر، زوج هنری افسانهای «سلیم-جاوید» را تشکیل داد و در دهه ۱۹۷۰ با معرفی کهنالگوی «جوان خشمگین» (Angry Young Man)، مسیر بالیوود را برای همیشه تغییر داد. بدون فیلمنامههای او، شاید آمیتاب باچان هرگز به جایگاه فعلی خود نمیرسید. فیلمهایی چون شعله (Sholay)، دیوار (Deewaar)، زنجیر (Zanjeer) و قانون (Shakti) تنها بخشی از میراثی هستند که او برای تاریخ سینما به جا گذاشته است.
سلیم خان فعالیت خود را به عنوان بازیگر و بدلکار آغاز کرد، اما خیلی زود متوجه شد که قدرت واقعی او در نوک قلمش نهفته است. او با درک دقیق از تودههای مردم، داستانهایی نوشت که عدالتخواهی، رفاقت و پیوندهای خانوادگی را ستایش میکرد. دیالوگهای او هنوز هم بعد از نیم قرن در کوچه و خیابانهای هند شنیده میشود. پس از جدایی از جاوید اختر، او به تنهایی نیز آثار موفقی چون نام (Naam) را خلق کرد که ثابت کرد نبوغ او وابسته به هیچ شخص دیگری نیست. او همواره به صراحت لهجه و شجاعت در بیان نظراتش معروف بوده است؛ حتی زمانی که جایزه «پادما شری» را در سال ۲۰۱۴ رد کرد و گفت که شایسته افتخار بالاتری است.
سلیم خان در یکی از مصاحبههای اخیرش گفته بود: «سینما برای من فقط سرگرمی نیست؛ سینما آینهای است که باید دردهای جامعه را نشان دهد و در عین حال به آنها امید ببخشد.»
امروز، صنعت سینمای هند نگران از دست دادن مردی است که به حق «پادشاه داستانگویی» نامیده میشود. از درمندرا گرفته تا آمیتاب باچان، پیامهای آرزوی سلامتی برای او فرستادهاند. سلیم خان نه تنها پدر سه بازیگر مطرح است، بلکه پدر معنوی بسیاری از فیلمسازان نسل جدید هند محسوب میشود. قدرت او در متحد نگه داشتن خانواده پرجمعیتش در «گلکسی آپارتمان» زبانزد است و حالا همه چشمها به بیمارستان لیلاواتی دوخته شده تا بار دیگر این پیرمردِ مقتدر را در حال قدم زدن در سواحل باندرا ببینند. نبرد فعلی او با بیماری، سختترین «سکانس» زندگی اوست، اما تاریخ نشان داده که سلیم خان همیشه راهی برای پیروزی پیدا میکند.