فیلم اکشن «پناهگاه» (Shelter) که اکران آن برای ۳۰ ژانویه ۲۰۲۶ برنامهریزی شده است، نه تنها به خاطر بازگشت جیسون استاتهام، بلکه به خاطر حضور بازیگران مکمل قدرتمندی همچون بیل نای (Bill Nighy) مورد توجه قرار گرفته است. در این فیلم، تقابل میان یک مأمور سابق و مطرود (استاتهام) و یک مقام عالیرتبه اطلاعاتی با دیدگاههای ماکیاولیستی (نای)، درامی پرکشش را در بستر مناظر سرد و خشن اسکاتلند خلق کرده است.
بیل نای در نقش یک مقام ارشد MI6 ظاهر میشود که مسئول پروژهای مخوف به نام THEA است؛ یک سیستم نظارت جمعی که قادر است شهروندان را در هر نقطهای ردیابی کند. بازی نای با آن متانت و تهدیدِ زیرپوستی همیشگیاش، تضاد جذابی با فیزیک خشن و بیپرده استاتهام ایجاد کرده است. او معتقد است که هدف (امنیت ملی)، وسیله (نظارت همگانی و حذف مهرههای سوخته مثل میسون) را توجیه میکند. وقتی میسون برای نجات جان دختر بچهای مجبور میشود از مخفیگاه خود خارج شود، این سیستم نظارتی او را شناسایی کرده و ارتش کوچکی از مزدوران برای دستگیری یا حذف او اعزام میشوند.
فیلمنامه که توسط وارد پری (Ward Parry) نوشته شده، اگرچه از کلیشههای رایج ژانر جاسوسی (مثل مأمور سابق که زیاد میداند) استفاده میکند، اما در اجرا موفق عمل کرده است. صحنههای اکشن فیلم به جای تکیه بر جلوههای ویژه کامپیوتری اغراقآمیز، بر مبارزات تنبهتن و استفاده خلاقانه از محیط متمرکز هستند. استاتهام در سکانسهای مبارزه، از هر وسیلهای که دم دستش باشد (از تکههای چوب گرفته تا ابزار کارگاه) برای دفاع استفاده میکند که حسی از "بقا به هر قیمت" را به بیننده منتقل میکند.
علاوه بر اکشن، فیلم «پناهگاه» به نقد سیستمهای نظارتی مدرن نیز میپردازد. شباهت فضای تعقیب و گریزهای فیلم به سری بورن (Bourne)، بهویژه در سکانسهایی که میسون از طریق دوربینهای مداربسته ردیابی میشود، حس پارانویا را در مخاطب تقویت میکند. با این حال، فیلم هرگز در پیامهای سیاسی خود غرق نمیشود و هدف اصلیاش سرگرم کردن مخاطب باقی میماند. پایانبندی فیلم در یک کلوب شبانه پرهیاهو رقم میخورد؛ جایی که هرجومرج، خشونت و سبک بصری خاص ریک رومن وو به اوج میرسد و طرفداران اکشن را راضی بدرقه میکند.
