خبر کوتاه بود اما موجی از تحسین را در سراسر هالیوود و برادوی به راه انداخت: "استیون اسپیلبرگ EGOT شد." دریافت جایزه گرمی در مراسم ۱ فوریه ۲۰۲۶ برای مستند Music by John Williams، مهر تأییدی بر نیم قرن فعالیت هنری بیوقفه یکی از تأثیرگذارترین چهرههای تاریخ هنر بود. اما رسیدن به این نقطه، حاصل یک برنامهریزی دقیق یا صرفاً شانس نبود؛ بلکه نتیجه سالها حضور مؤثر در بالاترین سطح کیفیت بود.
بیایید نگاهی به چهار ضلع این مربع افتخار بیندازیم. پایه اول، تلویزیون (Emmy) است؛ جایی که اسپیلبرگ شاید کمتر به خاطر آن شناخته شود اما کارنامهای درخشان دارد. او از سال ۱۹۹۱ تاکنون ۱۳ جایزه امی کسب کرده است. از شاهکارهای مستندگونه جنگی مثل The Pacific گرفته تا انیمیشنهای محبوب کودکان مانند Pinky and the Brain، اسپیلبرگ همواره تلویزیون را جدی گرفته است.
پایه دوم و مستحکمترین آن، سینما (Oscar) است. با وجود اینکه او بارها نادیده گرفته شد (به ویژه برای فیلم E.T. و رنگ ارغوانی)، اما آکادمی اسکار سرانجام در سال ۱۹۹۴ با فهرست شیندلر و سپس در سال ۱۹۹۹ با نجات سرباز رایان، نبوغ او را به رسمیت شناخت. او با ۱۴ نامزدی در بخش بهترین فیلم، رکورددار تاریخ سینماست.
پایه سوم، تئاتر (Tony) بود که شاید غیرمنتظرهترین بخش کارنامه او باشد. در سال ۲۰۲۲، اسپیلبرگ با پیوستن به تیم تهیهکنندگی موزیکال جسورانه و ساختارشکن A Strange Loop، نشان داد که ذائقه هنریاش تنها محدود به سینمای بدنه نیست. این نمایش که برنده جایزه بهترین موزیکال سال شد، نام او را در برادوی نیز ماندگار کرد.
و سرانجام پایه چهارم، موسیقی (Grammy). شاید شاعرانه باشد که این جایزه نه برای آهنگسازی (که تخصص او نیست)، بلکه برای "روایتگری درباره موسیقی" به او اهدا شد. مستند موسیقی توسط جان ویلیامز که از دیزنی پلاس پخش شد، کاوشی عمیق در ذهنیت جان ویلیامز است. اسپیلبرگ در مقام تهیهکننده، فضایی را فراهم کرد تا جهان ببیند چگونه ملودیهای ساده ویلیامز به بخشی از DNA فرهنگی جهان تبدیل شدهاند. منتقدان میگویند این گرمی، در واقع جایزه "وفاداری" است؛ وفاداری اسپیلبرگ به مردی که موسیقی متن زندگیاش را نوشت. حالا با تکمیل این چهارگانه در سال ۲۰۲۶، اسپیلبرگ در ۷۹ سالگی به قلهای رسیده که بسیاری از هنرمندان جوان حتی در رویا هم نمیبینند.