آیا یک ماشین میتواند درد و رنجِ «بیمعنایی» را درک کند؟ این سوالی است که فیلم The Sweet Idleness (بطالت شیرین) قصد دارد با روایتی غریب و اتمسفری سرد به آن پاسخ دهد. طنز تلخ ماجرا اینجاست که فیلمی دربارهی جهانِ بدون کار و تحت سلطه ماشینها، خود توسط یک ماشین کارگردانی شده است. این اثر که قرار است در فوریه ۲۰۲۶ روی پرده برود، ما را به سال ۲۱۳۵ میبرد؛ دورانی که اتوماسیون کامل، نیاز به نیروی کار انسانی را از بین برده است.
داستان: آخرین بازماندگان معنا در این پادآرمانشهر (Dystopia) خاکستری، ۹۹ درصد از جمعیت جهان در یک تعطیلات ابدی و اجباری زندگی میکنند. کار کردن دیگر نه یک نیاز اقتصادی، بلکه یک «آیین» یا سرگرمی لوکس است که تنها ۱ درصد از جامعه به آن میپردازند. این اقلیت کوچک، کار را به عنوان یک پرفورمنس هنری انجام میدهند تا یاد و خاطرهی دورانی را که انسانها خالق بودند، زنده نگه دارند. تیزرهای منتشر شده از فیلم، فضایی سوررئال و تکاندهنده را نشان میدهند که در آن شخصیتها با چهرههایی که گاهی به دره وهمی (Uncanny Valley) سقوط میکنند، در جستجوی هدفی برای بیدار شدن از خواب هستند. شعار طبقه بیکار در فیلم این است: «هرگز دوباره کار نکن».
زیباییشناسیِ کابوسوار کارگردان هوش مصنوعی، FellinAI، تلاش کرده تا با الهام از سینمای هنری اروپا، تصاویری شاعرانه خلق کند. اما گزارشهای اولیه حاکی از آن است که نتیجه کار، ترکیبی از زیبایی و وحشت ناخواسته است. حرکات بازیگران دیجیتال گاهی بیش از حد نرم و غیرطبیعی به نظر میرسد و دیالوگها بویی از منطق انسانی ندارند. با این حال، شاید همین نقصها به نقطه قوت فیلم تبدیل شوند؛ زیرا دقیقاً حس بیگانگی و پوچی دنیای سال ۲۱۳۵ را منتقل میکنند. منتقدان معتقدند که The Sweet Idleness فارغ از کیفیت نهاییاش، به عنوان یک سند تاریخی باقی خواهد ماند؛ سندی که نشان میدهد چگونه ماشینها تلاش کردند تا تنهایی انسان را به تصویر بکشند، اما در نهایت تنها تصویر خودشان را در آینه دیدند.