چرا خالق دنیای تاریک وستروس عاشق سوپرمن شد

ستایش جورج آر. آر. مارتین از فیلم «سوپرمن» در نگاه اول عجیب به نظر می‌رسد، اما نقد او نشان می‌دهد که یک داستان‌نویس بزرگ، فارغ از سبک، به قدرت یک قهرمان کلاسیک و خوش‌ساخت احترام می‌گذارد.

بازگشت به ریشه‌های قهرمانی

دنیای «بازی تاج و تخت» که توسط جورج آر. آر. مارتین (George R. R. Martin) خلق شده، پر از شخصیت‌های خاکستری، خیانت و نگاهی بدبینانه به قدرت است. در مقابل، «سوپرمن» (Superman) نماد امید، معصومیت و خیر مطلق است. پس چرا مارتین تا این حد شیفته نسخه جیمز گان (James Gunn) شده است؟ پاسخ در جمله کلیدی او نهفته است: «این سوپرمن مرا به یاد نسخه‌ای می‌اندازد که در کودکی می‌خواندم.» در عصری که ضدقهرمان‌ها (که بسیاری از آن‌ها از آثار خود مارتین الهام گرفته‌اند) بر فرهنگ عامه مسلط شده‌اند، بازگشت به یک کهن‌الگوی قهرمانی کلاسیک و خالص، برای یک داستان‌نویس کهنه‌کار بسیار تازه و قدرتمند است.

اهمیت یک شرور بزرگ

مارتین که خود خالق برخی از به یاد ماندنی‌ترین شخصیت‌های شرور ادبیات است، به طور ویژه‌ای از بازی نیکلاس هولت (Nicholas Hoult) در نقش لکس لوتر تمجید کرده و او را «بهترین لوتر تمام دوران» نامیده است. این نشان می‌دهد که او به خوبی می‌داند که عظمت یک قهرمان، به طور مستقیم به عظمت دشمنی که در مقابلش قرار می‌گیرد، بستگی دارد. یک شرور «واقعاً دلهره‌آور» به داستان عمق و به قهرمان معنا می‌بخشد.

در نهایت، نقد مارتین یک تأیید بزرگ بر دیدگاه جیمز گان است. این ثابت می‌کند که حتی برای استاد داستان‌های تاریک و پیچیده، جذابیت یک قهرمان کلاسیک که با صداقت و در مقابل یک شرور قدرتمند به تصویر کشیده شود، انکارناپذیر و جاودانه است.

منبع: SuperHeroHype