فراتر از شنل و نقاب؛ چرا «واندر من» بهترین سریال مارول پس از «وانداویژن» نامیده می‌شود؟

تیم پلازا - انتشار: 3 بهمن 1404 18:17
ز.م مطالعه: 2 دقیقه
-

سال ۲۰۲۶ برای دنیای سینمایی مارول (MCU) سال سرنوشت‌سازی است و شروع آن با سریال «واندر من»، نویدبخش بازگشت به روزهای اوج خلاقیت این استودیو است. منتقدان پس از تماشای نسخه پیش‌نمایش، این مینی‌سریال ۸ قسمتی را "جسورانه‌ترین" و "شخصی‌ترین" اثر مارول در سال‌های اخیر نامیده‌اند. برچسب «مارول اسپات‌لایت» که روی این سریال خورده، به سازندگان اجازه داده تا بدون نگرانی از اتصال به خطوط داستانی پیچیده مولتی‌ورس یا جنگ‌های حماسی انتقام‌جویان، داستانی متمرکز بر شخصیت (Character-driven) روایت کنند.

داستان درباره سایمون ویلیامز است؛ مردی که قدرت‌های یونی و فوق‌بشری دارد اما به جای مبارزه با تانوس یا دکتر دوم، بزرگترین دغدغه‌اش حفظ دیالوگ‌ها در اتاق تست بازیگری است. یحیی عبدالمتین دوم که پیش‌تر در دنیای دی‌سی (با نقش بلک مانتا در آکوامن و دکتر منهتن در واچمن) درخشیده بود، اینجا اجرایی کاملاً متفاوت ارائه می‌دهد. او نقش سایمون را با ترکیبی از آسیب‌پذیری، جاه‌طلبی و کمدی فیزیکی بازی می‌کند. منتقدان معتقدند که او توانسته انسانی‌ترین تصویر از یک ابرقهرمان را که صرفاً می‌خواهد "دیده شود"، ارائه دهد.

نکته قابل توجه دیگر، حضور بازیگران مکمل قدرتمند است. دیمیتریوس گروس در نقش اریک ویلیامز (برادر سایمون که در کمیک‌ها به Grim Reaper تبدیل می‌شود) و اد هریس در نقش مدیر برنامه سایمون، وزن دراماتیک سریال را بالا برده‌اند. اما ستاره بی‌چون‌وهرا، بن کینگزلی است. بازگشت او در نقش ترور اسلتری، نه تنها یک عنصر کمدی است، بلکه قوس شخصیتی او از یک بازیگر متقلب به کسی که واقعاً عاشق هنر نمایش است، یکی از جذاب‌ترین بخش‌های سریال محسوب می‌شود.

سریال «واندر من» با هوشمندی تمام به موضوع "خستگی از ابرقهرمانان" (Superhero Fatigue) می‌پردازد، اما نه با انکار آن، بلکه با نشان دادن آن در درون دنیای خود سریال. در دنیای سریال، مردم و استودیوها نیز از ابرقهرمانان اشباع شده‌اند و قوانین سخت‌گیرانه‌ای برای آن‌ها وضع کرده‌اند. این لایه متا، باعث شده تا سریال هم برای طرفداران سرسخت کمیک و هم برای کسانی که از فرمول‌های تکراری مارول خسته شده‌اند، جذاب باشد. کارگردانی قسمت‌های ابتدایی توسط دستین دنیل کرتون، ریتمی سریع و پرانرژی به سریال داده و استفاده از لوکیشن‌های واقعی لس‌آنجلس به جای پرده‌های سبز همیشگی، حس واقع‌گرایی را تقویت کرده است. به نظر می‌رسد «واندر من» دقیقاً همان شوکی بود که MCU برای بیدار شدن از خواب زمستانی به آن نیاز داشت.

دیدگاه های کاربران
هیچ دیدگاهی موجود نیست