برنامه «می‌شود» که برای شب‌های ماه رمضان شبکه نسیم طراحی شده بود، تنها پس از پخش یک قسمت، بی‌سر و صدا از جدول پخش کنار رفت؛ بدون توضیح رسمی، بدون اطلاعیه و بدون شفاف‌سازی درباره سرنوشت پروژه‌ای که گفته می‌شود با هزینه قابل توجهی تولید شده بود.
این برنامه به تهیه‌کنندگی و کارگردانی میثم محمدحسنی و با اجرای الهام اخوان، قرار بود در ۳۰ قسمت روایتگر داستان‌هایی از «تغییر مسیر» باشد؛ روایت افرادی که از دل بحران‌هایی مانند اعتیاد، زندان، فقر یا حاشیه‌نشینی عبور کرده و به مرحله‌ای تازه از زندگی رسیده‌اند. ساختار برنامه ترکیبی از گفت‌وگوهای استودیویی و آیتم‌های میدانی بود و تمرکز آن بر امید، بازسازی و امکان شروع دوباره قرار داشت.
پخش یک‌شبه، حذف بی‌اطلاع
نخستین قسمت «می‌شود» شامگاه ۳۰ بهمن ۱۴۰۴، هم‌زمان با آغاز ماه رمضان، حوالی ساعت ۲۰:۳۰ روی آنتن رفت. اما از شب بعد، نام برنامه از کنداکتور حذف شد. در جدول پخش، ابتدا «سرزمین ستاره‌ها» و سپس «افسانه‌زدایان» جای آن را گرفتند، بدون آن‌که توضیحی رسمی از سوی شبکه نسیم یا روابط عمومی سازمان منتشر شود.
خبرگزاری‌ها نیز تنها به یک جمله بسنده کردند: «برنامۀ رمضانیِ می‌شود، پس از پخش یک قسمت، بدون توضیح رسمی از جدول پخش کنار گذاشته شد.»
شایعه‌ها جلوتر از اطلاعیه‌ها
در نبود توضیح رسمی، گمانه‌زنی‌ها به سرعت در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی منتشر شد. برخی گزارش‌ها از بازنشر تصاویر قدیمی الهام اخوان در شبکه‌های اجتماعی خبر دادند و مدعی شدند همین موضوع باعث شکل‌گیری موجی از انتقادها درباره تفاوت پوشش او در فضای مجازی و تلویزیون شده است.
با این حال، تا این لحظه هیچ مقام رسمی‌ای این روایت را تأیید یا تکذیب نکرده و دلیل توقف برنامه همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است.
پرسش درباره هزینه‌ها
فارغ از علت اصلی حذف، یک سؤال اساسی مطرح است: سرنوشت بودجه تولید چه شد؟
تولید یک برنامه ۳۰ قسمتی رمضانی با دکور اختصاصی، ضبط استودیویی، آیتم‌های میدانی و همکاری با یک چهره شناخته‌شده، طبیعتاً در ردیف پروژه‌های کم‌هزینه قرار نمی‌گیرد. هرچند رقم دقیق قراردادها اعلام نشده، اما برخی رسانه‌ها از هزینه‌ای چند میلیارد تومانی سخن گفته‌اند؛ هزینه‌ای که خروجی آن روی آنتن، تنها یک قسمت بوده است.
منتقدان می‌پرسند اگر موضوع پوشش مجری یا ملاحظات مشابه مطرح بوده، چرا پیش از آغاز تولید و صرف بودجه عمومی بررسی نشده است؟ آیا سازوکار ارزیابی و نظارت پیش از پخش وجود نداشته یا تصمیم نهایی پس از فشارهای بیرونی گرفته شده است؟
مسئله‌ای فراتر از یک برنامه
ماجرای «می‌شود» حالا دیگر فقط درباره یک برنامه تلویزیونی نیست؛ بلکه به بحث گسترده‌تری درباره شیوه تصمیم‌گیری، شفافیت مالی و پاسخ‌گویی در پروژه‌های رسانه‌ای تبدیل شده است. زمانی که منابع مالی از بودجه عمومی تأمین می‌شود، افکار عمومی انتظار دارد هم درباره دلایل توقف یک پروژه توضیح داده شود و هم درباره هزینه‌های انجام‌شده شفاف‌سازی صورت گیرد.
تا زمانی که توضیحی رسمی منتشر نشود، «می‌شود» نه به‌عنوان یک برنامه امیدمحور، بلکه به‌عنوان نمونه‌ای از حذف ناگهانی و پرهزینه در حافظه رسانه‌ای باقی خواهد ماند.
منبع/فرارو