در سال ۲۰۲۶، زمانی که بازار بازیهای مستقل اشباع شده به نظر میرسید، بازی Songs of Glimmerwick ثابت کرد که هنوز فضا برای نوآوریهای جسورانه وجود دارد. این بازی که به عنوان «پیوند مبارک استاردو ولی و هاگوارتز لگسی» شناخته میشود، فراتر از یک کپیبرداری ساده عمل کرده است. جاش کاتس، منتقد ارشد گیمرنت، در یادداشتی اشاره میکند که این بازی موفق شده «قلب» بازیهای کلاسیک کشاورزی را با «روح» یک مدرسهی جادوگری در هم بیامیزد.
سیستم جادوی موسیقیمحور: فراتر از چوبدستی
بزرگترین وجه تمایز Songs of Glimmerwick با سایر رقبا (مانند بازی در حال توسعهی Witchbrook)، سیستم جادوی منحصربهفرد آن است. در دنیای گلیمرویک، جادوگران به جای استفاده از چوبدستی، از «موسیقی» برای اجرای طلسمها استفاده میکنند. شما به عنوان دانشآموز دانشگاه جادوگری، کتابچهای از آهنگها در اختیار دارید که هر نت آن میتواند تغییری در دنیای اطراف ایجاد کند.
این جادو تنها برای مبارزه نیست، بلکه در تار و پود زندگی روزمره تنیده شده است:
کشاورزی با نتهای موسیقی: به جای استفاده از آبپاشهای سنتی، میتوانید ابزارهای خود را جادو کنید تا خودشان کار کنند یا ابرهای بارانزا را برای آبیاری باغچهی دانشگاه فرا بخوانید.
تعامل با محیط: جادو به شما اجازه میدهد با درختان باستانی یا قورباغههای سخنگو صحبت کنید و از آنها برای حل معماهای محیطی کمک بگیرید.
صدایی برای احساسات؛ اهمیت دوبله در بازیهای مستقل
یکی از نقاط قوت خیرهکنندهی این بازی در سال ۲۰۲۶، حضور تیم صداپیشگان حرفهای است. در حالی که Stardew Valley ثابت کرد میتوان بدون دیالوگهای صوتی پیوندهای عمیقی با شخصیتها برقرار کرد، Songs of Glimmerwick با دوبلهی کامل تمامی ۱۰۰ شخصیت خود، لایهی جدیدی از صمیمیت را اضافه کرده است. این موضوع باعث شده تا اتمسفر بازی نه تنها دنج، بلکه بسیار زنده و پویا به نظر برسد. شخصیتها دارای برنامههای زمانی دقیق هستند و حتی بر اساس مناسبتهای مختلف، لباسهای خود را تغییر میدهند، که نشاندهنده دقت وسواسگونهی استودیو Eastshade در ساخت این جهان است.
