با گذشت هفت سال از انتشار بازی «رد دد ریدمپشن ۲» (Red Dead Redemption 2)، این بازی که برای کنسولهای نسل قبل طراحی شده، هنوز از نظر بصری از بسیاری از بازیهای سال ۲۰۲۵ بهتر به نظر میرسد. اما این دستاورد گرافیکی، هزینههای پنهان و سنگینی برای صنعت بازی به همراه داشته است.
هزینه انسانی: فرهنگ کرانچ
یکی از تاریکترین جنبههای تولید این بازی، فشار کاری شدید یا «کرانچ» بر روی کارمندان استودیوی راکستار (Rockstar) بود. گزارشها در آن زمان از هفتههای کاری ۱۰۰ ساعته و اضافهکاریهای اجباری و بدون دستمزد حکایت داشتند. این سطح از فشار کاری برای دستیابی به جزئیات گرافیکی خیرهکننده، هزینهای انسانی و ناپایدار است.
هزینه مالی و فشار بر صنعت
بودجه ساخت و بازاریابی «رد دد ریدمپشن ۲» حدود ۵۰۰ میلیون دلار تخمین زده میشود. این بودجههای سرسامآور، یک استاندارد غیرواقعی و دستنیافتنی را برای بسیاری از استودیوهای دیگر تعیین میکند. مدیران اجرایی با دیدن موفقیت تجاری این بازی، توسعهدهندگان خود را برای رسیدن به چنین سطحی از کیفیت بصری تحت فشار قرار میدهają، بدون آنکه منابع مشابهی در اختیار داشته باشند.
هزینه صنعتی: مرگ آیپیهای دیگر
تمرکز تمام منابع راکستار بر روی پروژههای عظیمی چون «رد دد» و «جیتیای» (GTA) باعث شده تا این استودیو بسیاری از فرنچایزهای محبوب و قدیمی خود را به طور کامل رها کند. بازیهایی چون «بولی» (Bully)، «ال.ای. نوآر» (L.A. Noire) و «میدنایت کلاب» (Midnight Club) همگی قربانی این استراتژی شدهاند. این روند، استودیوهای خلاق و پرکار را به کارخانههای تولید یک یا دو بازی در هر دهه تبدیل میکند و تنوع را در صنعت بازی از بین میبرد.