بیش از یک دهه از عرضه شاهکار استودیوی سیدی پراجکت رد، یعنی بازی «ویچر ۳: وایلد هانت» (The Witcher 3: Wild Hunt) میگذرد، اما جامعه هواداران این بازی همچنان با خلاقیتهای خود دنیای آن را زنده نگه داشتهاند. در تاریخ ۲۵ ژانویه ۲۰۲۶، خبری در دنیای پیسی گیمینگ منتشر شد که بسیاری را شگفتزده کرد: انتشار مادی به نام «Witcher Online» در وبسایت نکسوس مادز (Nexus Mods) که به بازیکنان اجازه میدهد همزمان در یک سرور مشترک در «کانتیننت» (The Continent) حضور داشته باشند.
این ماد که توسط گروهی از برنامهنویسان مستقل توسعه یافته، دستاوردی فنی و خیرهکننده محسوب میشود. تا پیش از این، ویچر ۳ یک تجربه کاملاً تکنفره و داستانی بود و موتور بازی برای پردازش اطلاعات شبکه طراحی نشده بود. اما حالا با نصب این ماد، بازیکنان میتوانند دوستان خود را در دنیای بازی ببینند. حرکات کاراکترها، انیمیشنهای مبارزه، ظاهر شخصیتها و حتی «ایموتها» (Emotes) بین بازیکنان همگامسازی (Sync) میشود. تصور کنید که با دوستانتان در کافههای نوویگراد دور یک میز بنشینید یا در دشتهای اسکلیگه اسبسواری کنید؛ این ماد این امکان را فراهم کرده است.
اما یک "شرط بزرگ" وجود دارد. سازندگان ماد صادقانه اعلام کردهاند که به دلیل محدودیتهای فنی موتور بازی، این تجربه یک «Co-op» واقعی نیست، بلکه بیشتر شبیه به یک لابی «MMO» (بازی نقشآفرینی آنلاین کلان) است. بزرگترین محدودیت این است که ماموریتها (Quests)، وضعیت جهان بازی و هیولاها همگامسازی نمیشوند. این بدان معناست که شما نمیتوانید با همکاری دوستانتان یک گریفین را شکست دهید، زیرا هیولایی که شما میبینید برای دوستتان قابل مشاهده نیست و بالعکس. شما صرفاً آواتار دیگر بازیکنان را میبینید که در حال مبارزه با دشمنانی نامرئی (برای شما) هستند.
برای تجربه این ماد، بازیکنان باید نسخه قانونی بازی (استیم یا GOG) را داشته باشند که به آپدیت ۴.۰۴ یا بالاتر بهروزرسانی شده باشد. همچنین نصب ماد دیگری به نام «Custom Player Characters» الزامی است که به شما اجازه میدهد ظاهر خود را تغییر دهید تا لشکری از گرالتهای همشکل در سرور نباشند. اگرچه این پروژه هنوز در مراحل اولیه است (اولین نسخه در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۶ منتشر شد) و باگهایی دارد، اما نشاندهنده پتانسیل عظیمی است که ابزارهای مادینگ رسمی سال ۲۰۲۴ در اختیار جامعه قرار دادهاند.