استیون اسپیلبرگ در دهه ۷۰ با ساخت فیلم پرفروش «آروارهها» به شهرت رسید. در همان دوران، آلفرد هیچکاک، اسطوره سینمای دلهره، در حال پایان دادن به دوران کاری خود بود. اما نکته عجیب آن بود که این دو کارگردان هرگز با یکدیگر دیدار نکردند، و دلیلش تصمیم هیچکاک بود.
بروس درن، بازیگر، در کتاب خاطراتش نوشت زمانی که اسپیلبرگ به عنوان مهمان به پشتصحنه فیلم «طرح خانوادگی» آمد، درن به هیچکاک گفت: «او استیون اسپیلبرگه، فقط میخواد چند دقیقه باهات حرف بزنه.» ولی هیچکاک گفت: «نمیتونم با پسری که اون فیلم ماهی رو ساخته بشینم صحبت کنم.»
ماجرا به قرارداد یک میلیون دلاری هیچکاک با پارک تفریحی یونیورسال برمیگردد، جایی که او صدایش را برای جاذبه مرتبط با فیلم Jaws قرض داد. اما بعداً اعتراف کرد که این کار باعث شد احساس شرم کند، گویی شأن حرفهایاش را فروخته است. او گفته بود: «احساس میکنم مثل یه... (واژهای توهینآمیز برای خودفروشی).»
با اینحال، اسپیلبرگ نهتنها ناراحت نشد، بلکه در آثارش از تکنیکهای هیچکاکی بهره برد. نمونه بارز آن، استفاده از افکت «دالی زوم» در صحنه مرگ شخصیت الکس در Jaws بود؛ افکتی که بهخوبی احساس ترس و گناه شخصیت اصلی، برودی، را القا میکرد.
هرچند این دو غول سینما هرگز ملاقات نکردند، ولی میراث بصری و دلهرهآور هیچکاک، الهامبخش اسپیلبرگ در آثار ماندگاری چون Jaws شد.