مدیرعامل ایران‌خودرو از تصمیم جدی این شرکت برای توقف تولید دو پیشرانه قدیمی XU7 و TU3 از سال ۱۴۰۶ و تمرکز کامل بر خانواده موتورهای مدرن‌تر EF7 پلاس و TU5 پلاس خبر داد.
توقف تولید پیشرانه‌های قدیمی و تمرکز بر خانواده‌های مدرن
به گزارش پلازا، ایران‌خودرو در آستانه تغییر مهمی در سبد پیشرانه‌های تولیدی خود قرار گرفته است و بر اساس اعلام حسن قره‌یی، مدیرعامل این خودروساز، تولید موتورهای XU7 و TU3 از سال ۱۴۰۶ متوقف خواهد شد تا برنامه توسعه قوای محرکه این شرکت به‌طور کامل بر دو خانواده موتور جدیدتر متمرکز شود؛ تصمیمی که به معنای پایان کار دو پیشرانه پرکاربرد سال‌های گذشته در محصولات پرتیراژ این شرکت است. موتور XU7 که سال‌ها به عنوان پیشرانه اصلی خانواده پژو ۴۰۵ و پژو پارس شناخته می‌شد، به همراه موتور TU3 که در نسخه‌های مختلف پژو ۲۰۶ و پژو ۲۰۷ به کار رفته است، به طور کامل از سبد تولید کنار گذاشته می‌شوند تا تنوع پیشرانه‌های تولیدی کاهش یابد و تمرکز روی نمونه‌های ارتقایافته افزایش پیدا کند. در مقابل، ایران‌خودرو رویکرد خود را بر استفاده از خانواده موتورهای EF7 پلاس و TU5 پلاس معطوف کرده است؛ موتور TU5 پلاس با حجم ۱.۶ لیتر، توان ۱۱۳ اسب بخار و گشتاور ۱۴۴ نیوتن‌متر به سامانه زمان‌بندی متغیر سوپاپ‌های ورودی مجهز است و خانواده EF7 پلاس نیز با هدف بهبود عملکرد، کاهش مصرف سوخت و ارتقای استانداردهای آلایندگی توسعه یافته است.
وضعیت خدمات پس از فروش و تأثیر بر قیمت محصولات
یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های مالکان خودروهای مجهز به موتورهای XU7 و TU3، مسئله تأمین قطعات و خدمات پس از فروش پس از توقف تولید این پیشرانه‌ها است که مدیرعامل ایران‌خودرو در این زمینه تأکید کرده است توقف تولید موتورهای قدیمی به معنای توقف خدمات‌رسانی نبوده و با توجه به تعداد بالای این خودروها در کشور، پشتیبانی و تأمین قطعات آن‌ها کماکان ادامه خواهد داشت. با این حال، تمرکز بر موتورهای جدیدتر می‌تواند در بلندمدت روی هزینه تولید و زنجیره تأمین تأثیر بگذارد، هرچند ایران‌خودرو تاکنون جزئیاتی پیرامون تغییر قیمت محصولات در پی اجرای این برنامه منتشر نکرده است و تاریخ دقیق توقف خطوط تولید این موتورها در سال ۱۴۰۶ نیز هنوز به تفکیک مدل‌های مختلف اعلام نشده است. این تغییر مسیر ساختاری در خطوط تولید ایران‌خودرو، گامی رو به جلو در راستای نوسازی سبد قوای محرکه، مدیریت بهینه زنجیره تأمین و تمرکز سرمایه‌گذاری روی فناوری‌های پیشرفته‌تر به شمار می‌رود که موفقیت آن در گروی ظرفیت تولید پیشرانه‌های جایگزین، کیفیت قطعات و دوام بلندمدت آن‌ها در جاده‌ها خواهد بود.