شرکت پورشه بیش از پنج دهه پیش با ارائه کانسپت «FLA» به دنبال بررسی راههای کاهش مصرف مواد خام و ساخت خودروهایی با طول عمر بسیار بالا بود؛ پروژهای که اگرچه هرگز به خط تولید نرسید اما دستاوردهای مهمی را برای این خودروساز به همراه داشت.
هدف از ساخت پروژه لانگزایتاوتا
این پروژه پس از انتشار مطالعه محدودیتهای رشد در سال ۱۹۷۲ و با هدف کاهش مصرف منابع محدود کره زمین شکل گرفت. وزارت تحقیق و فناوری آلمان از پورشه خواست خودرویی بسازد که حداقل ۳۰۰ هزار کیلومتر (معادل ۱۸۶ هزار مایل) طی یک دوره بیستساله کار کند؛ رقمی که دو برابر عمر مفید خودروهای آن دوران بود. این کانسپت تحت نام داخلی تایپ ۱۹۸۹ در نمایشگاه خودروی فرانکفورت در سال ۱۹۷۳ به نمایش در آمد.
مشخصات فنی و طراحی غیرمتعارف
کانسپت FLA ظاهری شبیه به هاچبکهای خانوادگی داشت و ساختار شبکهای و عریان آن بیشتر به یک آزمایش مهندسی شبیه بود. این خودرو به حفاظت در برابر ضربه جانبی، بدنهای از جنس آلومینیوم و فولاد ضدزنگ، شیشههای ضدخش، باتری بدون نیاز به نگهداری و دستهسیم تفکیکشده مجهز شده بود. پورشه برای کاهش تنشهای مکانیکی، یک موتور ۲.۵ لیتری چهار سیلندر تخت هواخنک با قدرت تنها ۷۴ اسب بخار و گیربکس سهسرعته اتوماتیک را در پشت صندلیهای عقب تعبیه کرده بود.
دستاوردهای ماندگار پروژه برای پورشه
اگرچه این خودرو با قیمت تخمینی ۳۰ درصد گرانتر از خودروهای همرده و موتور کمتوان به مرحله تولید نرسید، اما ایدههای آن کاملاً بیثمر نماند. تکنولوژی گالوانیزه گرم بدنه از سال ۱۹۷۵ روی مدل ۹۱۱ پیادهسازی شد تا در برابر زنگزدگی مقاوم شود. همچنین سالها بعد پورشه با معرفی کانسپت C88 در سال ۱۹۹۴ برای بازار چین، تجربه دیگری در زمینه خودروهای اقتصادی کسب کرد.
