مروری بر بدترین و بهترین بازی های فرنچایز Spider-Man
پژمان گل کار مقدم
نویسنده:پژمان گل کار مقدم
ارسال شده در:25 شهریور 1397، 20:00

مروری بر بدترین و بهترین بازی های فرنچایز Spider-Man

با انتشار و موفقیت بالای Marvel’s Spider-Man تصمیم گرفتیم 5 تا از بدترین و 5 تا از برترین‌ بازی‌های این شخصیت ابرقهرمانی را با هم مرور کنیم. با ما همراه باشید.

آه اسپایدرمن تو چقدر دوست‌داشتنی هستی! آخر چه کسی از یک ابرقهرمان با قدرت‌های فرابشری عنکبوتی خوشش نمی‌آید؟ البته عنکبوت نمی‌تواند تارهای بلند بتند و با آن روی ساختمان‌های بلند نیویورک تاب بخورد و دزدها را حین فرار گیر بیاندازد؛ اما اسپایدرمن یا به اصطلاح خودمان مرد عنکبوتی می‌تواند. با این حال ظاهر شدن در بازی‌های ویدیویی مثل فیلم سینمایی نیست و نیاز به ترفند و تبحری خاص دارد. تا آنجایی که خاطرم یاری می‌کند از زمانی که بازی‌های ویدیویی ساخته شدند بازی Spider-Man هم وجود داشت؛ از کنسول آتاری 2600 سال 1982 بازی Spider-Man داشتیم تا امروز که با گرافیک‌های ماورایی طرف هستیم. اسپایدی عناوین متوسط رو به پایین، پرداخت‌های درون برنامه‌ای موبایلی، تفاوت‌های گرافیکی بین پلتفرمی، مبارزات تکراری، همه را به چشمش دیده است.

البته هر از چندگاهی یکی دو بازی از اسپایدرمن تمام نگاه‌ها را به خودش معطوف می‌کند، حالا یا به این دلیل که به شکل غیرمنتظره‌ای خوب هستند، یا به این دلیل که طرز فاجعه‌باری بد ظاهر می‌شوند. در این فهرست به هر دو طرف نگاهی کوتاه خواهیم داشت. از فهرست بدترین‌ها و برترین‌های Spider-Man لذت ببرید و سعی کنید که خیلی تحت تأثیر قرار نگرید. مرد عنکبوتی شاید روزهای سیاه زیاد داشته، اما آینده‌اش روشن است:

 


بدترین: (The Amazing Spider-Man (Game Boy


The Amazing Spider-Man

سال 1990 سال بزرگی برای تمامی طرفداران تارانداز سرخ‌پوش بود. سالی بود که هنرمند معروف کمیک، تاد مک‌فارلن عنوان Spider Man خودش را خلق کرد و توانست با فروش 2.5 میلیون دلاری به انتقال این کمیک‌ بوک به صنعت بازی‌سازی کمک شایانی کند. همچنین اسپایدی اولین بازی کنسول دستی‌اش را در نینتندو گیم‌بوی با عنوان The Amazing Spider-Man دریافت کرد. مشکل اینجا است: بدون در نظر گرفتن موفقیت یا شکست کتاب‌های مک‌فارلن، ظاهر ساده اسپایدرمن زشت به نظر می‌رسید. Rare، کمپانی سازنده سری Donkey Kong Country و شوتر اول شخص فوق‌العاده GoldenEye 007 ساخت بازی را برعهده داشت و The Amazing Spider-Man دومین عنوانی بود که Rare برای گیم‌بوی منتشر می‌کرد. طراحی هنری بازی برای صفحه‌های مونوکرومیک و کوچک گیم‌بوی مناسب نبود و اسپایدرمن و دشمنانش در پشت صحنه به درستی قابل مشاهده نبودند.

کوتاه بودن را می‌توان از معدود نقاط قوتش دانست، البته اگر بدانید که دقیقاً چه کاری انجام می‌دهید. بازی فقط 20 دقیقه طول می‌کشد و شاید این بهترین ویژگی‌اش باشد. راه رفتن در محله‌های نامشخص نیویورک و مشت زدن به دشمنانی که به سمت‌تان می‌آیند به سرعت تکراری و خسته‌کننده می‌شود. بازی سرگرم‌تان نمی‌کند و بدتر از آن اصلاً Spider-Man نیست. در عین حال که Rare سعی داشت تا می‌تواند قدرت‌های عنکبوتی در دکمه‌های محدود گیم‌بوی بگنجاند، در آخر نتیجه ناقص از آب در‌ آمد.

 


برترین: (The Amazing Spider-Man vs. The Kingpin (Sega Master System


The Amazing Spider-Man vs. The Kingpin

وقتی می‌گوییم 1990 سال بزرگی برای اسپایدرمن بود برایش دلیل داریم. The Amazing Spider-Man vs. The Kingpin یکی از بهترین عناوین اولیه اسپایدرمن است. در ابتدا برای مستر سیستم و سپس برای تمامی پلتفرم‌های موجود سگا منتشر شد. Spider Man vs. The Kingpin تمامی چیزهایی که از ماجراجویی‌های مرد عنکبوتی در اوایل دهه 90 انتظار دارید را در خود جای داده است (البته با نون اضافه). برخلاف دیگر بازی‌ها، Spider-Man vs. The Kingpin تمام قدرت‌های اسپایدی را دارد. می‌خواهید از دیوار بالا بروید؟ در هوا تاب بخورید؟ به دشمنان تار پرتاب کنید؟ یا با استفاده از حس عنکبوتی خطرات آینده را پیش‌بینی کنید؟ همه این‌ کارها را می‌توانید انجام دهید. در دوره‌ای که بازی‌های پلتفرمر تنها به شما اجازه می‌دادند بپرید، هر از گاهی هم چندتا مشت بزنید، چنین چیزی یک تکامل بزرگ محسوب می‌شد. نسخه سگا جنسیس بازی شخصیت اصلی اسپایدرمن یعنی پیتر پارکر هم شامل می‌شد؛ می‌توانستید بین مراحل برای یک استراحت کوتاه بین مراحل به آپارتمان پیتر سر بزنید.

The Amazing Spider-Man vs. The kingpin حتی به کمیک‌ها هم خیلی وفادار است، مخصوصاً نسخه Sega-CD که داستانی تمام مارولی را روایت می‌کند: کینگ‌پین مردم را متقاعد کرده که اسپایدرمن قصد دارد نیویورک را مفجر کند و او تنها 24 ساعت فرصت دارد تا با خنثی کردن بمب‌ها این سوء ظن را نسبت به خودش از بین ببرد. به جرأت می‌توان گفت دو سوم دارندگان مگادرایو جنسیس، این بازی را داشتند و دلیلش هم کاملاً مشخص است. The Amazing Spider-Man vs. The Kingpin با کمپین روان و بدون مکالمه‌اش یکی از استانداردهای طلایی پلتفرمرهای Spider-Man را شکل داد.

 


بدترین: (Spider-Man: Return of The Sinister Six (NES


Spider-Man: Return of The Sinister Six

اولین ظهور اسپایدرمن در دستگاه سگا یک موفقیت محض بود، اما در عین حال شروع کارش در Nintendo Entertainment با موفقیت خیلی فاصله داشت. Spider-Man: Return of The Sinister Six در سال 1992 منتشر شد (یک سال پس از بازی پرطرفدار سوپر نینتندو در آمریکا) اما از لحاظ فنی با نرخ فریم بی‌ثبات، کند شدن‌های گاه و بی‌گاه و کنترل‌های بدقلق همراه بود. بازی در مکانیک‌هایش هم کم مشکل نداشت. در Return of The Sinister Six، اسپایدرمن از ترکیب پرش، مشت‌زنی، لگد برخوردار بود و اگر هم شانس می‌آورد می‌توانست با پیدا کردن نارنجک‌های تار عنکبوتی، آن‌ها را به دشمنان شلیک کند. اسپایدرمن همچنین قادر بود تا در هوا تاب هم بخورد که ای کاش نمی‌خورد. چون اصلاً مشخص نبود به کدام دیوار قلاب شده است، تار هم شلیک می‌کرد (نیازمند این بود که بازیکنان A و B را هم نگاه دارند) که انجامش واقعاً طاقت‌فرسا بود و در ضمن هیچ منفعتی هم برای بازی نداشت. کل بازی را می‌شد بدون استفاده از هیچ قدرتی از اسپایدرمن به پایان رساند.

نه دیوار خزیدنی، نه حس عنکبوتی و نه هیچ جملات بامزه‌ای! اسپایدرمن در Return of The Sinister Six حتی نمی‌تواند مثل بچه آدم روی یک نردبان بیاستد. بدتر از همه این که فقط یک جان و یک Continue داشتید. بازی افتضاحی بود برای خودش!

 


برترین: (Spider-Man 2 (PlayStation 2


Spider-Man 2

همه می‌دانیم که بازی‌های ساخته شده براساس فیلم مزخرفی بیش نیستند. اما بعضی مواقع چندتا عنوان درست و حسابی هم از دورنشان بیرون می‌آید. حرفمان را باور ندارید؟ یک نگاهی به GoldenEye 007 ،The Chronicles of Riddick ،Aladdin ،The Warriors یا Spider-Man 2 از تری‌آرک بیاندازید.

Spider-Man 2 با اقتباس آزادانه‌اش از دومین اثر سم ریمی با بازی توبی مگوایر، از بسیاری جهات شبیه یک بازی جهان باز قرن بیست و یکمی است. بیشتر اوقات در خیابان‌های نیویورک به سمت مأموریت بعدی در حرکت هستید و در میانه راه برای رسیدگی به جرایم فرعی متوقف می‌شوید، چیزی مثل همان Grand Theft Auto؛ اما در عوض Spider-Man 2 نیازی نبود ماشینی بدزدید اما با تار تندین روی ساختمان ملت از یک طرف شهر به طرف دیگر می‌روید. سیستم فیزیکی و تارمحور بازی که برای تاب خوردن، تارتان باید به جایی برخورد می‌کرد، کل بازی را واقع‌گرایانه‌تر جلوه می‌داد. Spider-Man هرگز این قدر متنوع، پویا و زنده نبود (حداقل در بازی‌های ویدیویی).

بهتر از همه این که اگر Spider-Man 2 را دوست داشتید، اکتیوژن حدود یک سال بعد Ultimate Spider-Man را منتشر کرد. بازی اندازه Spider-Man 2 جذاب نبود، اما گرافیک سل شید خیره‌کننده‌ و داستانی که توسط خالق Ultimate Spider-Man یعنی برایان مایکل بندیس نوشته می‌شد، ارزش تجربه کردن را داشت. هر دو بازی موفق عمل کردند و دوست‌داشتنی هستند! به ما اعتماد کنید، تار تنیدن در Spider-Man 2 هرگز کهنه نمی‌شود.

 


بدترین: (Spider-Man 2 (PC


Spider-Man 2

اگر مطلب بالا را در مورد Spider-Man 2 خواندید و بعد با خودتان گفتید: «چی؟»  برایتان خبرهای بدی داریم: شما نسخه کامپیوترهای شخصی بازی را به جای کنسولی تجربه کرده‌اید. چنین چیزی به این معنی است که به جای تار تنیدن در یک بهشت جهان باز که هنوز هم طرفداران در موردش صحبت می‌کنند، یک بازتعریف تکراری بچه‌گانه از فیلم همراه با دوربین بد، کنترل بد، گرافیک بد، فیزیک بد و خلاصه همه چیز بد نسیبتان شد.

بازی فقط یک پورت ضعیف‌تر نیست. این نسخه از Spider-Man 2 به کل یک بازی متقاوت، ساخته شده توسط یک استودیوی متفاوت است و گویا تنها به این هدف ساخته شده که بازیکنان PC را ناامید کند. نه تنها نسخه خوب کنسولی باعث می‌‎شود که به آن غبطه بخورید، بلکه سیاست‌های تجاری Spider-Man 2 اجازه نمی‌داد که بفهمید نسخه PC و کنسولی یکی نیستند. اگر نقد پلی استیشن 2، گیم کیوب، ایکس باکس بازی را می‌خواندید و برای نسخه کامپیوتری دندان تیز می‌کردید، بدانید که کارتان تمام بود.

 


برترین: (Spider-Man (PlayStation


Spider-Man

در سال 2000 یک اتفاق فو‌ق‌العاده رخ داد: اسپایدرمن بالاخره به دنیای سه بعدی راه یافت و میراث پلتفرمرهای متوسطش را رها کرد (یا می‌توان گفت: آن‌ها را به کنسول‌های دستی سپرد). نتیجه یکی از بهترین بازی‌های ساخته شده از اسپایدرمن است. گرافیک پلی‌ استیشن شاید با استاندارهای امروزی قدیمی به نظر برسد و پلتفرمر بازی برای حرفه‌ای‌های این ژانر ساده باشد، اما Spider-Man به قدری ویژگی خوب دارد که ضعف‌هایش را ببخشیم. Spider-Man توسط همان استودیویی ساخته شد که Tony Hawk’s Pro Skater 2 (خود اسپایدرمن هم درونش حضور افتخاری دارد) را ساخته بود و همان ویژگی حرکات نامحدود را همراه داشت. بالاخره بازیکنان می‌توانستند با تار تنیدن و تاب‌ خوردن در نقاط نیویورک سفر کنند؛ در عین حال که Spider-Man جهان باز نبود (که بعدها شد) زیبایی و انعطاف حرکات اسپایدی در قالب سه بعدی قابل توصیف نبود. Spider-Man اولین عنوانی بود که روی قدرت‌های فرابشری پیتر پارکر تمرکز داشت و آن را به بهترین شکل انجام داد.

خود استن لی، خالق کمیک‌های مارول و شخصیت اسپایدرمن بازی را در بخش آموزشی روایت می‌کرد و گوینده Spider-Man Unlimited یعنی راینو رومانه صداپیشگی اسپایدرمن و پیتر پارکر را بر عهده داشت. تمام اعضای پشتیبانی اصلی Spider-Man حضور داشتند و شهر نیویورک هم پر شده بود از کمیک بوک‌هایی که می‌توانستید جمع‌آوریشان کنید. قبل از Spider-Man نمی‌دانستیم بازی قهرمانی‌ هم می‌تواند خوب باشد!

 


بدترین: (Spider-Man 3 (Wii


Spider-Man 3

پس از Spider-Man 2 تقریباً هر بازی که خالی از نبوغ بود شکست محسوب می‌شد. با چنین پیش‌فرضی Spider-Man 3 ناامیدتان نمی‌کند. سیستم تارتنیدن دوست‌داشتنی بازگشت (البته با چند بهبود جزئی) و بازسازی مجازی نیویورک هم بزرگتر و عمیق‌تر از همیشه بود، اما آن جرقه‌ای که Spider-Man 2 را زیبا جلوه می‌داد حس نمی‌شد. Spider-Man 3 درست مثل نیاکانش یک عنوان کاملاً متوسط بود.

البته این زمانی بود که بازی را در ایکس باکس 360 و پلی استیشن 3 تجربه می‌کردید. نسخه Wii داستانی کاملاً مجزا داشت. Spider-Man 3 کنسول Wii به جای استودیوی تری‌آرک توسط Vicarious Visions ساخته شد و باید گفت عنوانی بی‌نهایت زشت و شلخته بود. شهر شبیه عتیقه‌ای از دوران نینتندو 64 به نظر می‌رسید و شخصیت‌ها هم  بیشتر به مانکن‌های پلاستیکی لباس‌های ورزشی شباهت داشتند. بدتر از همه کنترل حسی-حرکتی Spider-Man 3 بود. تکان دادن ساعد چپ و راست به منظور شلیک تار در تئوری جذاب به نظر می‌رسید و وقتی به آن عادت می‌کردید این حس را داشت که خودتان دستگاه تارانداز را به دست کرده‌اید. اما به قدری انجامش مشکل بود که بارها تصمیم می‌گرفتید بازی و کنسول را با هم منفجر کنید. مبارزات استفاده از رموت و نانچاک کنترلر به منظور مشت زدن، نه تنها بی‌دقت، بلکه طاقت فرسا بودند و با دوربینی بیمار که گویا از قصد می‌خواست اذیتتان کند، همراه می‌شدند. آخر کار به جایی می‌رسید که کنسول پلی استیشن 2 را از کمدتان در می‌آورید و یک بار دیگر همان Spider-Man 2 را بازی می‌کردید.

 


برترین: (Spider-Man: Shattered Dimensions (Xbox 360/PlayStation 3


Spider-Man: Shattered Dimensions

وقتی یک اسپایدرمن کارش را خوب انجام نداد، یکی دیگر اضافه کن، باز یکی دیگر و باز هم یکی دیگر. این فلسفه ساخت Spider-Man: Shattered Dimensions است. یک بازی اکشن در 2010 که هیچ نوآوری بزرگی در خودش نداشت، اما حق مطلب را برای تمامی طرفداران داستان چند بعدی و دیوانگان دوآتیشه ایستراگ‌های اسپایدرمن ادا کرد. پس از این که «میستریو» یک قطعه کهن به نام «لوح نظم و آشوب» را می‌دزد، متحد چند ساله اسپایدرمن یعنی «مادام وب» از پیتر پارکر می‌خواهد تا با سفر به دنیاهای موازی تمام قطعات را جمع‌آوری کند. در واقع این مأموریت را به چهار پیتر پارکر مختلف می‌سپارد که هر کدام از دنیای کمیک بوک خودشان آمده‌اند.

هر اسپایدرمن به شیوه‌ای کاملاً متقاوت بازی می‌شود (Spider-Man نووار روی مخفی‌کاری تکیه دارد، Spider-Man 2099 از لوازم و متعلقات آینده برخوردار است و Ultimate Spider-Man از قدرت لباسش برای نابودی دشمنان استفاده می‌کند) و ترکیب و هماهنگی قدرت‌ها در موقعیت‌های مختلف بازی را برای مدت زمانی بیشتر از حد معمول تازه و مفرح حفظ می‌کند. احمقانه به نظر می‌رسد، نه؟ صد در صد، اما Shattered Dimensions چنین عنوانی است. هر اسپایدرمن توسط یک گوینده مجزا صداگذاری شده‌اند. به عنوان مثال نیل پاتریک هریس که نقش پیتر را در سری انیمیشن 2003 به عهده داشت گوینده اسپایدرمن معمولی است و دن گیلوزان پس از Spider-Man and His Amazing Friends در دهه 80 بار دیگر برای صداپیشگی اسپایدرمن 2099 باز می‌گردد. Shattered Dimension شاید یک بازی فوق‌العاده نباشد، اما برای طرفداران پروپا قرص Spider-Man سورپرایزهای زیادی دارد.

 


بدترین: (The Amazing Spider-Man 2 (PlayStation 4/ Xbox One


The Amazing Spider-Man 2

علی‌رغم چیزهایی که احتمالاً شنیده‌اید The Amazing Spider-Man 2 بدترین بازی اسپایدرمن ساخته شده نیست؛ لااقل در مقام قیاس چنین چیزی خیلی صحت ندارد. منتقدین قیلم The Amazing Spider-Man 2 مارک وب را کوبیدند چون معتقد بودند کلی اید‌ه در فیلم گنجاند، بدون این که به هیچ یک بپردازد. اسپین آف بازی هم به همان درد دچار است. داستانی که توسط کریستو کیج، نویسنده تازه کار کمیک نوشته شد، به جای روایتی شسته رفته بیشتر روی فهرست بلند بالای شخصیت‌های شرورش مانور می‌دهد. مبارزات هم یک چاقوی نیمه کاره در سینه بازی هستند که با صحنه‌های دکمه‌زنی به وسط قلبش می‌رسند. نقشه The Amazing Spider-Man 2 بزرگ، اما خالی از هیچ‌گونه فعالیتی برای انجام است.

و صد البته که باگ و گلیچ به وفور در بازی یافت می‌شود. The Amazing Spider Man 2 یک بازی بد است، اما با توجه به انتشار سراسیمه، بودجه کم و ارتباطش به دنیای سینما، استاندارد به نظر می‌رسد. پس دلیل این همه نفرت چیست؟ به تأثیر روانشناختی The Amazing Spider-Man 2 باز می‌گردد. یکی از منتقدین سایت Polygon در نقدش از بازی نوشت: «احتمالاً هیچ راهی وجود ندارد که The Amazing Spider-Man 2 به یک بازی بزرگ Spider-Man تبدیل شود، اگر اکتیوژن (ناشر) و بینوکس (سازنده) بازی هم متوجه شکست فیلم می‌شدند شاید به همین نتیجه می‌رسیدند.»

اما از قرار معلوم متوجه نشدند!

 


برترین: (Marvel’s Spider-Man (PlayStation 4


Marvel’s Spider-Man

هایپ را باور کنید: انحصاری پلی استیشن 4 در سال 2018 یعنی Marvel’s Spider-Man یک شبیه‌ساز ناب مرد عنکوبتی است. اینسومنیاک گیمز (Insomniac Games) با تقلید درست از (سیستم مبارزات) Batman: Arkham Asylum یک Spider-Man فوق‌العاده خلق کرد. بازی در اساس بهترین بخش‌های تمام اسپایدرمان‌های گذشته را با هم ترکیب و در یک بازی قرار داده است. بهتر از همه این که اسپایدرمن ماهیت شخصیت کمیک را همچنان دارد. دکمه‌های خاصی برای خوش و بش با مردم عادی (مثل های فایو یا نشانه گرفتن) در بازی گنجانده شده که حس «همسایه خون‌گرم» بودن را به بازیکن منتقل می‌کند. اسپایدی می‌تواند هنگام تاب خوردن در شهر از خودش سلفی بگیرد و مزه‌پرانی‌هایش در تعادل خوبی بین بامزگی تا اعصاب خردی قرار دارند.

Spider-Man به هیچ فیلم یا عنوان خاصی وابسته نیست و همین مورد دست اینسومنیاک را باز می‌گذارد تا به شکل یکپارچه و هرجور که در شأن این ابرقرهمان سرخ آبی پوش صلاح بداند، دنیایش را بسازد. البته بازی بی‌نقص نیست. تأثیرات زیاد The Arkham باعث شده بعضی از بخش‌ها، زیادی آشنا به نظر برسند، از طرفی همانند بسیاری از بازی‌های مدرن جهان باز از کمبود فعالیت‌های سرگرم‌کننده رنج می‌برد. با این حال این اشکالات جزئی روی جزئیاتی که در فریم اول بازی توجهاتان را به خودشان جلب می‌کنند، تأثیر منفی نمی‌گذارد. نیاز نیست Spider-Man را در گذر زمان آزمایش کنیم، همین الأن هم ثابت کرده که اثر کلاسیک است.

به نظر شما برترین و بدترین بازی‌های اسپایدرمن کدام‌اند؟ نظرتان را با ما در میان بگذارید.

برای آگاهی از آخرین مقالات مجله پلازا در کانال تلگرام ما عضو شوید t.me/plazamag عضویت در کانال تلگرام
دیــدگاههای کاربـــران
بارگذاری ...
دیدگاه خود را با ما به اشتراک بگذارید

نشانی ایمیل شما در مجله خبری پلازا منتشر نخواهد شد. بخش‌هایی که با علامت * مشخص شده اند اجباری هستند.

0/1500
captcha